Uzasadnienie
Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 12 maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie przyznania O.R. przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego na rok 2009.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżąca działając przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Pismem złożonym osobiście w Sądzie w dniu 6 sierpnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że w dniu 2 sierpnia 2010 r. otrzymał odpowiedź na skargę, z której wynikało, iż skarga została wniesiona po upływie 30 dniowego terminu, a tym samym istnieją podstawy do jej odrzucenia. W związku z powyższym pełnomocnik po analizie akt sprawy doszedł do wniosku, że doręczenie decyzji L.D. w dniu 17 maja 2010 r. było nieprawidłowe, albowiem nastąpiło do rąk osoby nieuprawnionej do odbioru korespondencji. Tym samym za datę doręczenia decyzji należy uznać dzień 18 maja 2010 r., która to data wynika z adnotacji zamieszczonej na odpisie decyzji.
Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek o przywrócenie terminu.
Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą zażalenie na powyższe postanowienie, postanowieniem z dnia 28 października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie był wnioskiem złożonym przedwcześnie. Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku będzie zobligowany do rozpatrzenia, czy zachodzą przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Rozpatrując ponownie wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Zgodnie z art. 85 powołanej wyżej ustawy czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 cyt. ustawy).
Przepisy art. 87 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc:
- • zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,
- • uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,
- • dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.
Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl., post. WSA z 21.02.2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie.
W przypadku, gdy strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, to jego brak winy jest warunkiem przywrócenia terminu przez sąd, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Jednocześnie kryterium należytej staranności jest podwyższone, ponieważ adwokat czy radca prawny posiadają stosowne przygotowanie i znajomość procedur sądowoadministracyjnych zapewniające prawidłowe prowadzenie sprawy. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2009 r., I FZ 69/09, LEX nr 565711).
Należy zauważyć, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Spełnienie wymogu uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu nastąpi, jeżeli zostaną przytoczone okoliczności uzasadniające tę okoliczność.
Z istoty przepisów o przywróceniu terminu wynika, że wnioskodawca winien wskazać i uprawdopodobnić te okoliczności, które zadecydowały o nieterminowym dokonaniu tej czynności, co do której składa wniosek o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie zachodzi szczególna sytuacja, albowiem pełnomocnik skarżącej domaga się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W takim przypadku czynnością, której nie dokonano w terminie było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zadaniem pełnomocnika wnoszącego o przywrócenie terminu było zatem wykazanie i uprawdopodobnienie tych okoliczności, które świadczą o jego braku zawinienia w złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Tymczasem argumentacja wnioskodawcy sprowadza się do wykazania tych okoliczności, które mają przemawiać za brakiem zawinienia w nieterminowym wniesieniu skargi nie zaś w nieterminowym złożeniu wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Pełnomocnik skarżącej przytacza bowiem okoliczności mające dowodzić nieprawidłowego doręczenia samej skargi i konsekwencji wynikających z tego faktu. Nie wskazuje natomiast okoliczności, które świadczyłyby o braku jego zawinienia (czyli braku zawinienia pełnomocnika) w terminowym złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, że strona skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia sprzeciwu, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.