Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia W.D., utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 9 stycznia 2014 r. zawieszające postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 czerwca 2005 r. Nr [...].
Powyższe postanowienie organu odwoławczego, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zostało doręczone pełnomocnikowi strony będącemu doradcą podatkowym, w dniu 7 kwietnia 2014 r.
Pismem nadanym na poczcie w dniu 30 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł w jej imieniu skargę na powyższe postanowienie, adresując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Do Sądu skarga wpłynęła w dniu 7 maja 2014 r., a w dniu 12 maja 2014 r. została ona przekazana przez Sąd zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Skarbowej.
Dyrektor Izby Skarbowej przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku powyższą skargę wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w dniu 9 czerwca 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., Nr 270) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Wymieniony termin może być zatem zachowany tylko i wyłącznie wówczas, gdy przed jego końcem skarga wpłynie do organu administracji publicznej, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi lub, zaadresowana do tego organu, zostanie oddana w polskim urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, Sąd ten winien przekazać ją właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres organu administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1768/11, postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2010 roku, sygn. akt II FSK 1453/10, postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 roku, sygn. akt I FSK 631/08, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobne stanowisko prezentowane jest także w doktrynie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Wolters Kluwer Warszawa 2009, str. 178 oraz T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008, s. 284).
Odnosząc powyższy, ugruntowany pogląd do stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że w dniu 30 kwietnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, pomimo prawidłowego pouczenia o konieczności wniesienia skargi za pośrednictwem organu administracyjnego, wniosła skargę bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Do Sądu skarga ta wpłynęła w dniu 7 maja 2014 r., a w dniu 12 maja 2014 r. została przekazana organowi. Data przekazania skargi przez sąd organowi właściwemu stanowi zatem w świetle powyższych rozważań dzień wniesienia skargi.
Skoro zaskarżone postanowienie zostało odebrane przez pełnomocnika strony w dniu 7 kwietnia 2014 r., to termin do jego zaskarżenia upłynął dnia 7 maja 2014 r. Skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została zatem po upływie ustawowego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.