Uzasadnienie
A. W., W. W. wspólnicy spółki cywilnej "A" z siedzibą w K., złożyli wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 grudnia 2003 r., którą rozłożono na raty zaległość w podatku od towarów i usług. Podstawę wniosku stanowił art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu strona podniosła, że Trybunał Konstytucyjny, wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2004 r. Sygn. akt 24/03, stwierdził niekonstytucyjność art. 32 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 22 czerwca 2004 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego. z dnia 1 grudnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że nie wydano decyzji wymiarowej, a decyzja o rozłożeniu na raty nie była wydana na podstawie przepisów, których niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny.
W odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego., strona zarzuciła sprzeczność ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że bark jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, kiedy wymieniona decyzja wydana została na wniosek skarżących wobec obowiązujących w tym czasie przepisów, obecnie uchylonych na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r.
Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 13 września 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że decyzja dotycząca rozłożenia na raty zaległości podatkowej wydana została na podstawie art. 48 Ordynacji podatkowej, nie zaś na podstawie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Przedmiotowa decyzja nie nakłada na podatnika obowiązków, ale przyznaje mu prawo, do uregulowania zaległości podatkowej w późniejszym terminie. Stwierdzono ponadto, że na podstawie art. 259 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, z uwagi na to, że podatnik nie dotrzymał terminu płatności trzech rat, z mocy prawa decyzja wygasła w części dotyczącej niezapłaconej w terminie płatności.
A. W., W. W. wspólnicy spółki cywilnej "A" złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 września 2004 r. Skarżący zarzucili sprzeczność dokonanych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału, przez przyjęcie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania, celem uchylenia decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 grudnia 2003 r., w sytuacji, gdy wymieniona decyzja wydana została na wniosek skarżących, wobec obowiązujących w tym czasie przepisów, obecnie uchylonych wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 2004 r. Zarzucono także sprzeczność dokonanych ustaleń przez przyjęcie, iż decyzja ostateczna Urzędu Skarbowego rozstrzyga o rozłożeniu na raty, a nie jest w istocie decyzją dotycząca zapłaty zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz przez przyjęcie, że decyzja wygasła z powodu niedotrzymania terminów spłat przez stronę skarżącą, co zdaniem organów podatkowych dało podstawę do wszczęcia i prowadzenia z majątku podatników w oparciu o cytowaną wyżej decyzję postępowania egzekucyjnego.
Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie jest między stronami sporny. Rozstrzygnięcia wymaga natomiast kwestia, czy w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania opisana w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej.
Stosownie do art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137. poz. 926 z późn. zm.) wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja ostateczna została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Z powyższego wynika, że aby wznowić postępowanie na tej podstawie decyzja ostateczna powinna zostać wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową stwierdził Trybunał Konstytucyjny.
Na wstępie podzielić należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.05.2003 r. Sygn. akt III SA 2367/01; LEX nr 145008, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia, określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem takiego postępowania nie może być, zatem powtórne, merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę stałości decyzji. (TAK: wyrok NSA z 10.07.2003 r. Sygn. akt III SA 2809/01; Biul.Skarb. 2003/6/27).
Wyjaśnić należy ponadto, że postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej jest postępowaniem odrębnym od postępowania, którego przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania podatkowego. Postępowanie w sprawie rozłożenia na raty, czy szerzej w sprawie udzielania ulgi w zapłacie podatku, nie może prowadzić do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego, i to niezależnie od tego czy jego wysokość wynika z decyzji organu podatkowego czy też, z deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika.
Przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania jest decyzja ostateczna, którą Urząd Skarbowy na podstawie art. 48 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, rozłożył na raty płatność zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 i 2002 roku. W sprawie nie jest również sporne, że w przedmiocie zobowiązania podatkowego, którego płatność została rozłożona na raty, nie została wydana decyzja ostateczna określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Zaległość podatkowa powstała, bowiem, na skutek skorygowania przez skarżącą deklaracji VAT – 7.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, albowiem w sprawie nie zaistniała przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Decyzja ostateczna, której uchylenia w wyniku wznowienia postępowania żądają skarżący, wydana została na podstawie przepisu, który nie został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny. Jednocześnie stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania nie może prowadzić do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego, która została określona przez podatnika w składanych przez niego deklaracjach nawet, jeżeli podatnik zastosował się do przepisu, który został następnie uchylony w wyniku orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.