Uzasadnienie
Skarżąca pismem z dnia 10 maja 2014 r. (data nadania) złożyła, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, wnosząc o odstąpienie żądania zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 58.944 zł.
Z uzasadnienia skargi oraz akt sprawy wynika, że dotyczy ona ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 kwietnia 2014 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany ustawie. Jeśli ustawodawca przewidział środek zaskarżenia w odniesieniu do sprawy załatwianej przez organ pierwszej instancji w drodze decyzji, jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiej decyzji w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wskazana decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej (karta nr 31 akt administracyjnych). Skarżąca z tego prawa nie skorzystała a decyzja stała się ostateczna.
Stwierdzić trzeba wiec, że skoro w postępowaniu przed organem podatkowym nie został wyczerpany środek zaskarżenia w postaci odwołania, to skargę na decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego należało uznać za niedopuszczalną.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji