Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 maja 2018 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w 2012 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość w kwocie 61.448 zł pani A. S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że jej miesięczny dochód wynosi około 2000 zł, nie posiada majątku w postaci nieruchomości lub ruchomości. Mieszka w wynajętym mieszkaniu i opłaca czynsz w wysokości około 1.000 zł. Podniosła ponadto, że od 8 lat pozostaje w separacji z małżonkiem, z którym ma rozdzielność majątkową od 10 lat. Wskazała także, że samotnie wychowuje syna. W jej ocenie egzekucja zobowiązania podatkowego spowoduje, że nie będzie w stanie ponieść bieżących kosztów utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; określanej dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Powyższe oznacza, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Podkreślić należy także, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że argumenty i okoliczności przytoczone przez skarżącą we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego określonego w decyzji podlegającej ocenie w niniejszej sprawie. Sąd wziął ponadto pod uwagę sytuację finansową skarżącej, która uzyskuje dochody w wysokości 2.000 zł miesięcznie a także okoliczność, że samotnie wychowuje syna. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił pogląd skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zwłaszcza związanych z przymusowym wykonaniem świadczenia w postępowaniu egzekucyjnym.
W ocenie Sądu potencjalna konieczność zapłaty należności wynikających z zaskarżonej decyzji (należności głównej wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego) mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, w tym do pozbawienia środków na podstawowe potrzeby życiowe strony i jej syna.
Powyższe uzasadnia wniosek, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Ochrona sądowa w następstwie rozpoznania skargi może okazać się iluzoryczna, gdyż po wykonaniu decyzji nie będzie możliwy powrót do stanu pierwotnego, bez poniesienia znacznych kosztów i starań w tej mierze.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.