Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1048/16, przyznano skarżącej w niniejszej sprawie prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.
Krajowa Rada Doradców Podatkowych pismem z dnia 2 marca 2017 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu doradcę podatkowego A. M., który w piśmie z dnia 17 marca 2017 r. zwrócił się o przyznanie mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, iż opłaty te nie zostały zapłacone w całości.
Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt ISA/Gd 698/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym oddalił skargę.
Powyższy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 listopada 2017 r. (doręczonym wnioskodawcy w dniu 9 listopada 2017 r.), którym odmówiono przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne z uwagi na nieudzielenie skarżącej faktycznej pomocy prawnej ani na etapie postępowania zażaleniowego przed NSA, ani postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji.
W terminie właściwym dla wniesienia środka zaskarżenia od ww. wyroku pełnomocnik z urzędu sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i w dniu 9 listopada 2017 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za wykonaną czynność, jednocześnie oświadczając, iż opłaty te nie zostały zapłacone w całości.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony w niniejszej sprawie pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153, dalej jako rozporządzenie).
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.
Stosownie do treści § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy – 75% kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zwrot środków pieniężnych. W konsekwencji w sprawie ze względu na jej przedmiot właściwa jest opłata określona w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, która wynosi 240 zł.
Zatem do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji, zastosowanie będzie miała opłata równa 50% z 240 zł, czyli w kwocie 120 zł.
Opłatę tę – w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu – podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.
Tym samym należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje w wysokości 147,60 zł brutto (120 zł tytułem opłaty + 27,60 zł tytułem podatku od towarów i usług).
Mając na uwadze powyższe, referendarz sądowy, działając na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.