Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwolnił skarżącego od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego radcę prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego P. G. Pełnomocnik wykonał fotografie z akt sprawy, złożył pismo procesowe, w którym podtrzymał żądania i twierdzenia przedstawione w skardze oraz stawił się na rozprawie, na której wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, oświadczając że nie zostały one opłacone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r. oddalił skargę.
Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805; dalej jako rozporządzenie z 2015 r.).
Przepis § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715), stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Powyższe rozporządzenie weszło w życie z dniem 2 listopada 2016 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie do należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za postępowanie w pierwszej instancji zastosowanie będą miały regulacje zawarte w rozporządzeniu z 2015 r., jako że skarga została wniesiona w dniu 11 maja 2016 r. a wyrok został wydany 25 kwietnia 2017 r.
Do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia zastosowanie będzie miała opłata maksymalna określona w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 2015 r., która wynosi 480 zł. Opłatę tę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług, o czym stanowi § 4 ust. 3 rozporządzenia.
Referendarz sądowy, mając na uwadze treść przepisu zawartego w § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, postanowił przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości ½ opłaty maksymalnej. Za przyznaniem wynagrodzenia w kwocie wyższej nie przemawia bowiem ani charakter sprawy (stopień jej zawiłości) ani też nakład pracy pełnomocnika.
W związku z powyższym należne wnioskodawcy wynagrodzenie przysługuje w wysokości 240 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 295,20 zł.
Z tych względów referendarz sądowy orzekł jak w sentencji postanowienia.