Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 września 2017 r. skarżący A.K. zwrócił się o przyznanie stronie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości.
Z uwagi na to, że nadesłany formularz został nieprawidłowo wypełniony – pozostawiono niewypełnione rubrykę nr 5 oraz oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, obejmujące rubryki od nr 6 do nr 11 – referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 2 października 2017 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie zgodnie z pouczeniem, rubryk od 5 do 14, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie doręczono wnioskodawcy w dniu 20 października 2017 r.
Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 27 października 2017 r.
Zarządzeniem z dnia 28 listopada 2017 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych.
Skarżący złożył sprzeciw od powyższego orzeczenia, w którym podniósł, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało z naruszeniem art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na bezzasadnym pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 258 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Ustawa nowelizująca ten przepis weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015r. Oznacza to, że obecnie sąd dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu i wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie jak dotychczas rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo.
Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie złożony przez skarżącego formularz PPF, czego w sprzeciwie nie zanegowano, nie zawierał wypełnionych rubryk od 5 do 14 – a tym samym nie zawierał ani uzasadnienia, ani oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Stanowi to brak formalny, który uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący został wezwany do jego uzupełnienia i pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku, co skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia należało w pełni podzielić. Wniesiony sprzeciw jest niezasadny.
W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.