Uzasadnienie
Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 5 lutego 2018 r., skarżąca H. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Do wniosku skarżąca dołączyła odpisy postanowień zwalniających ją od ponoszenia kosztów sądowych i ustanawiających pełnomocnika z urzędu, zaświadczeń lekarskich oraz decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2017 r.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.
Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych przez nią dokumentów wynika, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 862,87 zł netto – po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych w kwocie 366,23 zł. Wnioskodawczyni nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych ani wierzytelności, posiada zaś zaległości podatkowe (rozłożone na raty zaskarżoną decyzją) w kwocie 21.307,50 zł, jej majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 45 m2 oraz samochód osobowy o wartości powyżej 5.000 zł (rok produkcji 2009). Wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym.
Wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawczyni była już przedmiotem oceny m.in. w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 634/17, I SA/Gd 963/17 i 1689/17, w których postanowieniami z dnia 20 lipca 2017 r., 9 sierpnia 2017 r. i 29 stycznia 2018 r. przyznano jej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, iż wnioskodawczyni nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania również w niniejszej sprawie. Świadczy o tym w szczególności wysokość dochodu, którym dysponuje wnioskodawczyni, oraz brak zasobów pieniężnych.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.