Uzasadnienie
Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 31 sierpnia 2018 r. (data stempla pocztowego), M. K., dalej jako "Skarżący", zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Z uwagi na wypełnienie wniosku w nieprawidłowy sposób, uniemożliwiający nadanie mu dalszego biegu, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 6 września 2018 r. wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez czytelne i prawidłowe wypełnienie, zgodnie z pouczeniem, rubryk formularza PPF: nr 7.1 przez wskazanie szacunkowej wartości każdej nieruchomości, a ponadto określenie rodzaju innych nieruchomości; nr 7.3 przez wskazanie typu, rodzaju, marki, rocznika posiadanych samochodów, maszyn i urządzeń; nr 10 przez wskazanie wysokości dochodu osiąganego przez wnioskodawcę; nr 11 przez wskazanie rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz wyszczególnienie rodzaju i wysokości stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny; w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie do usunięcia braków formalnych doręczono w dniu 12 września 2018 r. (k. 5 załącznika do akt sądowych).
W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 19 września 2018 r. wskazał, że w rubryce 7.1 wskazał nieruchomości oraz podał ich powierzchnie, a ich szacunkowych wartości nie podał, bo ich nie ustalał. Skarżący uchylił się od podania szczegółowych danych dotyczących posiadanych pojazdów mechanicznych i maszyn, stwierdzając jedynie, że sprzęt i środku transportu mają wartość złomu. Nadto mimo wyraźnego zobowiązania w tym zakresie, nie podał wysokości osiąganych miesięcznych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny.
Referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 27 września 2018 r., na podstawie art. 257 p.p.s.a., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W ocenie referendarza sądowego Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 19 września 2018 r. Zarządzenie to doręczono w dniu 3 października 2018 r. (k. 12 załącznika do akt sądowych).
Od powyższego zarządzenia Skarżący, pismem z dnia 10 października 2018 r. (data stempla pocztowego), wniósł sprzeciw, wnosząc o jego uchylenie, wskazując, że uzupełnił wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie wydane przez referendarza sądowego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Z treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wynika, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Z kolei przepis art. 257 p.p.s.a., stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Sankcja w postaci pozostawienia złożonego na urzędowym formularzu wniosku bez rozpoznania ma miejsce, gdy pomimo wezwania strony do uzupełnienia tego formularza w dalszym ciągu posiada on takie braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, tj. uniemożliwiają ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.
W związku z tym, że złożony przez Skarżącego formularz został wypełniony w sposób nieczytelny i nieprawidłowy, a tym samym uniemożliwiający rozpoznanie wniosku, Skarżący został wezwany do uzupełnienia jego braków formalnych.
W zarządzeniu referendarza sądowego z dnia 6 września 2018 r. zostało szczegółowo wskazane, w jaki sposób wniosek winien zostać uzupełniony i jakie dane, których złożony wniosek nie zawierał, powinny zostać wskazane w poszczególnych rubrykach formularza.
W ocenie Sądu, prawidłowo referendarz sądowy uznał, że odpowiedź udzielona przez Skarżącego, nie czyni zadość wezwaniu i nie stanowi uzupełnienia wniosku w sposób, który pozwalałby na jego merytoryczne rozpatrzenie. W piśmie z dnia 19 września 2018 r. Skarżący nie wskazał wartości posiadanych nieruchomości i ruchomości, ani nie podał wysokości osiąganego dochodu. Udzielona przez Skarżącego odpowiedź jest niewystarczająca, nie zawiera bowiem podstawowych informacji, które winny zostać podane w rubrykach urzędowego druku PPF nr: 7.1 (wartość nieruchomości), 7.3 (dane samochodów, maszyn i urządzeń), 10 (wysokość dochodu) oraz 11 (zobowiązania i wydatki), o uzupełnienie których wzywał Skarżącego referendarz sądowy, a które są niezbędne do przyjęcia wniosku do rozpoznania.
Skarżący nie podał szczegółowych danych dotyczących wartości posiadanych nieruchomości, danych posiadanych pojazdów mechanicznych, maszyn i urządzeń oraz ich wartości, nie podał wysokości osiąganych dochodów ani też rodzaju i wysokości posiadanych zobowiązań oraz stałych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny.
Wskazane przez Skarżącego okoliczności nie stanowią pełnego i prawidłowego uzupełnienia braków wymaganych danych, zawartych w w/w rubrykach formularza urzędowego. Skarżący nie wypełnił zobowiązania referendarza sądowego w sposób prawidłowy i kompletny.
Nieuzupełnienie w powyższym zakresie braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, w zakreślonym terminie (który upłynął bezskutecznie z dniem 19 września 2018 r.), uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, na podstawie przywołanego art. 257 p.p.s.a., o czym prawidłowo referendarz sądowy orzekł w zarządzeniu z dnia 27 września 2018 r.
Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego.