Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO"), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659), art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 33 § 1 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599), po rozpatrzeniu zażalenia M. K. (dalej jako "Skarżący") na postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych z dnia 19 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie uznania zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione, utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W przedmiotowym postanowieniu SKO zawarło pouczenie o przysługującej stronie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku za pośrednictwem SKO w terminie 30 dni od daty jego doręczenia.
Pismem z dnia 4 kwietnia 2017 r. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w postanowienie SKO z dnia 7 listopada 2016 r., wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniesionych zarzutów na wydane przez organ postanowienie.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 maja 2017 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczone zostało w dniu 15 maja 2017 r. W dniu 22 maja 2017 r. Skarżący uiścił należny wpis.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta.
Zakres tej kontroli wyznacza treść art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej w skrócie "P.p.s.a."), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne.
Zgodnie z § 2 pkt 3 przywołanego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W ocenie Sądu, w świetle art. 3 § 2 pkt 3 in fine P.p.s.a., na postanowienie SKO w niniejszej sprawie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Jest to bowiem postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Zaskarżony akt nie podlega zatem kontroli sądowoadministracyjnej.
Sąd dostrzega, że Skarżący wniósł skargę kierując się pouczeniem organu zawartym w zaskarżonym postanowieniu, które to pouczenie było nieprawidłowe. Jednakże błędne pouczenie organu nie zmienia obowiązujących przepisów, a więc nie przesądza o możliwości złożenia skargi na postanowienie, które, zgodnie z obowiązującymi regulacjami, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Biorąc pod uwagę fakt, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skargę odrzucił.
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.