Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 maja 2013 r. (złożonym 6 czerwca 2013 r.), wniesionym na urzędowym formularzu PPF, M. C. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpoznający wniosek skarżącego referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uznał, że nadesłany formularz został przez skarżącego wypełniony w sposób nieprawidłowy.
W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2013 r., wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku przez prawidłowe wypełnienie rubryk: 4, 6-11, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Doręczenie przedmiotowego zarządzenia, w trybie zastępczym (art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.") nastąpiło w dniu 17 lipca 2013 r.
W zakreślonym terminie wnioskodawca nie uzupełnił wskazanych braków formalnych w związku z czym, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 30 lipca 2013 r., przedmiotowy wniosek został pozostawiony bez rozpoznania.
Od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie 7 dni, skarżący wniósł sprzeciw podnosząc w głównej mierze zarzuty związane ze sposobem doręczenia odpisu zarządzenia z dnia 18 czerwca 2013 r. Zdaniem wnioskodawcy, przedmiotowe doręczenie nie było bowiem skuteczne z uwagi na to, że w okresie kiedy go dokonano w celach zarobkowych skarżący przebywał za granicą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Jak natomiast stanowi przepis art. 257 P.p.s.a, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Bezspornym jest, że składając wniosek o przyznanie prawa pomocy skarżący nie uczynił zadość wymaganiom stawianym w tym zakresie przez ustawodawcę, albowiem w zdecydowanej większości rubryki formularza pozostały nie wypełnione, a do wniosku nie załączono żadnych dokumentów mających potwierdzić wiarygodność złożonego w nim oświadczenia woli.
W związku z powyższym zasadnie zdaniem Sądu wezwano skarżącego do uzupełnienia dostrzeżonych braków formalnych wniosku.
Z akt sprawy wynika także, iż dokonane w trybie zastępczym doręczenie odpisu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 18 czerwca 2013 r. było prawidłowe.
Przede wszystkim podkreślić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu (art. 70 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Z nałożonego ww. przepisami obowiązku Sąd wywiązał się, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki z dnia 14 czerwca 2013 r. (karta 20).
W tym świetle, podnoszona przez skarżącego okoliczność świadczy na jego niekorzyść, albowiem nie zawiadomił on Sądu o okoliczności swego wyjazdu. Znany Sądowi adres skarżącego był zatem wiążący, a dokonane w sposób zastępczy doręczenie skuteczne.
Mając na uwadze, że wnioskodawca do chwili obecnej nie uzupełnił dostrzeżonych braków formalnych wniosku, na podstawie art. 257 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.