Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 21 listopada 2014 r., który określił skarżącej spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące od czerwca 2009 r. do lutego 2010 r. i od kwietnia 2010 r. do września 2011 r. w kwocie 0 zł, zobowiązanie podatkowe za marzec 2010 r. w wysokości 0 zł oraz nałożył na skarżącą spółkę obowiązek zapłaty VAT za marzec 2010 r. w kwocie 407.176 zł.
Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji organu skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitej utraty przez spółkę płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania zobowiązań. Nawet późniejsze uwzględnienie skargi przez Sąd nie doprowadzi do pełnego przywrócenia stanu poprzedniego i zwrotu nienależnie pobranego podatku, co może spowodować nieodwracalne skutki dla spółki. Dołączono dokumenty obrazujące kondycję finansową skarżącej w latach 2013-2014 oraz stan posiadanych przez nią środków pieniężnych na 2 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w którym akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (zob. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., FZ 65/04).
W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca spółka wykazała dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa.
W uzasadnieniu przedmiotowego skarżąca podała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może w konsekwencji doprowadzić do całkowitej utraty płynności finansowej, a więc skutków, które będzie trudno odwrócić. Z takim twierdzeniem strony należało się zgodzić.
W niniejszej sprawie skarżąca została zobowiązana do zapłaty VAT w kwocie 407.176 zł. Nałożony na spółkę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach niniejszej sprawy, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej przez skarżącą. Skarżąca spółka przedłożyła dokumenty obrazujące jej kondycję finansową, które potwierdzają okoliczność, że nie jest ona w stanie doprowadzić do wykonania zaskarżonej decyzji. Stan zobowiązań skarżącej na dzień 31 grudnia 2014 r. wynosił łącznie 6.051.249,72 zł, zaś na 2 kwietnia 2015 r. spółka posiadała na rachunku bankowym jedynie kwotę 555,32 zł, z której 500 zł przeznaczyła na uiszczenie części wpisu sądowego (postanowieniem referendarza sądowego z 11 sierpnia 2015 r. spółka została zwolniona od kosztów sądowych w kwocie powyżej 500 zł). Tak więc brak środków pieniężnych na wykonanie decyzji oraz znaczna kwota ciążących na spółce zobowiązań, w tym podatkowych, zdaniem Sądu przemawiają za wstrzymaniem wykonania przedmiotowej decyzji.
Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.