Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie:
- • art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity z 2001 r. - Dz. U. Nr 79, poz. 856),
- • art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 67 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U, Nr 137, poz. 926 z późn. zm.),
- • art. 1 a ust. 1 pkt 3 i art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 12 września 2007 r. odwołania panów L.Sz. i J.Sz. od decyzji Wójta Gminy Nr [...] z dnia [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005 r., decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia, był następujący stan faktyczny:
W dniu 25 maja 2007 r. Wójt Gminy wydał postanowienie Nr [...], którym wznowił z urzędu postępowanie podatkowe zakończone decyzją Nr [...] z 28 lutego 2005 r. określającą łączne zobowiązanie pieniężne za 2005 r. pp. L.Sz. i J.Sz.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy zmienił decyzję Nr [...] zwiększając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego do kwoty 2.321,80 zł i naliczając go od budynków związanych z działalnością gospodarczą i gruntów rzemieślniczych zabudowanych. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że część działki (668 m2) nr 460/1 związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej i jest zabudowana budynkiem o pow. 120,06 m2 o takim samym przeznaczeniu.
Od decyzji tej odwołały się w terminie strony podnosząc, że wprawdzie część działki nr 460/1 jest przystosowana do prowadzenia działalności gospodarczej i również budynek gospodarczy jest adoptowany dla tych potrzeb (inwestycja nie jest jeszcze zakończona), jednakże działania te mają miejsce w 2007 r., a zatem zmiana wymiaru za lata wcześniejsze nie ma podstaw.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, co następuje
Samorządowe Kolegium Odwoławcze przywołując art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm. w myśl którego obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na osobach fizycznych, które są właścicielami nieruchomości oraz wieczystymi użytkownikami gruntów, przy czym za grunty, budynki i budowle związane, z prowadzeniem działalności gospodarczej ustawa ta uważa grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą; z wyjątkiem budynków mieszkalnych lub gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3) stwierdza, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 21 maja 2007 r. ujawniono, że część działki nr 460/1 o pow. 668 m2 jest wykorzystywana na działalność gospodarczą wraz z posadowionym na niej budynkiem o pow. 120,06 m2.
Z kolei pozostała część działki o obszarze 0,0487 ha stanowi grunty rolne klasy V i podlega ustawowemu zwolnieniu z podatku, w myśl art. 2 ust. 2 w/w ustawy. SKO nadto stwierdza, że fakt ostatecznego wykończenia budynku w roku 2007 nie stanowi wystarczających przesłanek do tego aby można było zaniechać ustalenia za niego podatku w latach poprzednich. To, iż jest on wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej jest podstawą, aby opodatkować go wg najwyższych stawek.
Z materiału dowodowego zebranego w sprawie SKO wnosi, że działalność gospodarcza była prowadzona na działce nr 460/1 w [...] od 2003 r. (protokół z kontroli z dnia 9 czerwca 2003 r.). Podobnie jest też w przypadku gruntów. Pomimo tego, iż działka nr 460/1 w [...] ozn. jest w ewidencji gruntów i budynków jako grunty rolne klasy V, w części o pow. 668 m2 podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawki za grunty rzemieślnicze zabudowane. SKO nadto zauważa, że strony powinny stosownie do art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych złożyć informację w sprawie podatku od nieruchomości i wykazać powierzchnie zajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej, czego jednak nie uczyniły. Organ podatkowy wezwaniem z dnia 19 marca 2006 r. wzywał pana L.Sz. do przedłożenia takiej informacji na odpowiednim druku, lecz i to wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucają organom obu instancji, iż te w żaden sposób nie wykazały, by w 2005 r. na działce nr 460/01 o pow. 668 m2, prowadzona była działalność gospodarcza. Do działalności gospodarczej budynek jak i w/w działkę skarżący zaczęli dostosowywać i wykorzystywać dopiero od III 2007 r.
Zdaniem skarżących organ odwoławczy pominął składane przez nich wyjaśnienia, nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu niewyjaśnieni stanu faktycznego.
Z protokołu z kontroli z dnia 9.VI.2003 r. będącego koronnym dowodem o korzystaniu z trzech budynków na działalność gospodarczą zdaniem skarżących nie sposób wywieść, że chodzi o budynek zlokalizowany na działce 460/01, zwłaszcza, że w innych decyzjach ([...]) organy powołują się również na w/w protokół na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w trzech budynkach, ale w zupełnie innym miejscu i na innych działkach.
Istnieją również zdaniem skarżących poważne wątpliwości co do istnienia przesłanek do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z materiału dowodowego nie wynika by w dniu wydawania uchylonych decyzji istniały dowody, bądź nowe okoliczności faktyczne nie znane organowi. Zdaniem skarżących nowe okoliczności i dowody zaistniały dopiero w 2007 r. Zatem nie było żadnych podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych, zaś tego rodzaju działanie wskazuje zdaniem skarżących na brak należytego wyjaśnienia sprawy i naruszenie szeregu przepisów Ordynacji podatkowej - w tym art. 122.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Z podniesionych w skardze zarzutów w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zarzut najdalej idący a mianowicie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi który wydał decyzję.
Wznowienie postępowania jako nadzwyczajny tryb wzruszenia decyzji ostatecznych - jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania podatkowego.
Wg organów podstawą do sprostowania wymiaru podatku za 2004 i 2005 r., było ujawnienie rozbieżności danych w ewidencji podatkowej Urzędu Gminy, w stosunku do stanu faktycznego; z akt niniejszej sprawy wynika bowiem, że w wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 21 maja 2007 r. ujawniono, że część działki nr 460/1 o pow. 668 m2 jest wykorzystywana na działalność gospodarczą wraz z posadowionym na niej budynkiem o pow. 120,06 m2. Z kolei pozostała część działki o obszarze 0,0487 ha stanowi grunty rolne klasy V i podlega ustawowemu zwolnieniu z podatku. Wg organów podatkowych fakt ostatecznego wykończenia budynku w roku 2007 na w/w działce nie stanowi wystarczających przesłanek do tego, aby można było zaniechać ustalenia za niego podatku w latach poprzednich. To, iż jest on wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej jest podstawą, aby opodatkować go wg najwyższych stawek, zwłaszcza, że z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że działalność gospodarcza była prowadzona na działce nr 460/1 w [...] już od 2003 r. (protokół z kontroli z dnia 9 czerwca 2003 r.).
Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że gdy chodzi o protokół z kontroli z dnia 21.V.2007 r. wynika z niego jedynie to, że w dacie jego sporządzenia na działce nr460/1 zlokalizowany był warsztat samochodowy o łącznej powierzchni 120,06 m2, zaś grunt zajęty pod działalność gospodarczą wynosił 667,94 m2.
Zatem powyższe ustalenia dokonane w maju 2007 r. nie mogły stanowić podstawy do wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją ustalającą skarżącym podatek od nieruchomości za 2005 r.
W ocenie sądu podstawą do wznowienia postępowania w rozważanej sprawie nie mógł być również protokół z dnia 9 czerwca 2003 r.
Powyższy protokół sporządzony został i podpisany przez dwóch przedstawicieli Urzędu Gminy.
Wynika z niego, iż p. B. i J. Sz. zamieszkali w [...], przy ul. [...], korzystając z budynków przeznaczonych na działalność gospodarczą, o powierzchni: 120 m2, 150 m2 od 2003 r. Przy ul. [...] w [...] znajduje się działka nr 460/1 (protokół z dnia 21.V.2007 r.).
Okolicznością warunkującą zastosowanie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest m. in. to, aby nowo ujawnione fakty lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.
Skoro protokół z dnia 9 czerwca 2003 r. sporządzony został przez pracowników Urzędu Gminy i stwierdzał on określone fakty, organ podatkowy ustalając podatek od nieruchomości za 2005 r. winien okoliczności w tym protokole zawarte uwzględnić z urzędu. Fakt, że urzędnik wydając decyzję wymiarową za 2004 czy 2005 r. nie dostrzegł protokołu z dnia 9 czerwca 2003 r., na skutek przeoczenia czy też niedokładnego przeczytania akt, nie może uzasadniać wznowienie postępowania z powodu ujawnienia w/w protokołu w maju 2007 r.
Zatem wznowienie postępowania z przyczyn określonych jako ujawnienie rozbieżności danych w ewidencji podatkowej Urzędu Gminy w stosunku do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku za 2005 r. a w istocie na skutek ujawnienia w/w protokołu z dnia 9 czerwca 2003 r. stwierdzającego fakt prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości już od 2003 r. nie może być zaaprobowane przez sąd.
Reasumując: brak podstaw do wznowienia postępowania czyni skargę zasadną. Powyższe bezprzedmiotowym czyni ustosunkowywanie się przez sąd do pozostałych zarzutów skargi.
Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd orzekł jak w wyroku.