Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po rozpatrzeniu zażalenia A. B. (dalej: "skarżący", "strona", "zobowiązany") utrzymał w mocy postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z 8 kwietnia 2022 r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku skarżącego.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
Organ egzekucyjny - Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku prowadzi postępowania egzekucyjne do majątku skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych:
- - z 10 października 2012 roku o numerach: [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od kwietnia 2012 roku do lipca 2012 roku;
- - z 16 stycznia 2013 roku o numerach: [...], obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od sierpnia 2012 roku do października 2012 roku;
- - z 29 kwietnia 2013 roku o numerach: [...], obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od listopada 2012 roku do grudnia 2012 roku, styczeń 2013 roku;
- - z 14 maja 2014 roku o numerach: [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od listopada 2013 roku do grudnia 2013 roku, styczeń 2014 roku, luty 2014 roku;
- - z 17 listopada 2014 roku o numerach: [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od marca 2014 roku do września 2014 roku;
- - z 21 kwietnia 2015 roku o numerach: [...], [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od października 2014 roku do grudnia 2014 roku, od stycznia 2015 roku do lutego 2015 roku;
- - z 6 października 2015 roku o numerach: [...], [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od marca 2015 roku do lipca 2015 roku;
- - z 9 lutego 2016 roku o numerach: od [...] obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i na FP i FGŚP za okres: od sierpnia 2015 roku do września 2015 roku.
W celu wyegzekwowania należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A., N. S.A., B1 S.A. oraz P. S.A. Organ wskazał daty doręczeń poszczególnych zawiadomień o zajęciu zarówno bankom, oraz skarżącemu, przy czym podkreślił, że doręczenia zobowiązanemu nastąpiły w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a."
Dnia 12 października 2021 r. pełnomocnik skarżącego złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o:
- 1) umorzenie wszystkich trwających obecnie postępowań egzekucyjnych z uwagi na przedawnienie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, wpłat na FP i FGŚP, kosztów upomnienia, kosztów egzekucyjnych oraz wydanie stosowanych rozstrzygnięć na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i innych przepisów prawa,
- 2) odpisanie z karty płatnika wszystkich przedawnionych należności z tytułu składek na społeczne i zdrowotne, wpłat na FP i FGŚP, kosztów upomnienia, kosztów egzekucyjnych
- 3) umorzenie nieprzedawnionych należności z tytułu składek na społeczne i zdrowotne, wpłat na FP i FGŚP, kosztów upomnienia, kosztów egzekucyjnych z uwagi na treść art. 28 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r, o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 423 ze zm.), zwanej dalej "u.s.u.s.".
Postanowieniem z 10 grudnia 2021 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie wyraził zgody na umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 7 marca 2022 roku uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Następnie, postanowieniem z 8 kwietnia 2022 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wymienionych na wstępie tytułów wykonawczych.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie podzielił zarzutów zażalenia. Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia z 8 kwietnia 2022 r. podkreślił w pierwszej kolejności, że w katalogu przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonych w art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., zwanej dalej: "u.p.e.a."), w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 roku, jest wygaśnięcie obowiązku z innego powodu, tj. przedawnienia obowiązku, na którą to powołano się we wniosku z 12 października 2021 roku. Stąd zasadne było zbadanie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie nieuregulowanych należności z tytułu składek oraz rozważanie podstaw do zastosowania art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wobec podniesionej w zażaleniu kwestii zbadania prawidłowości doręczenia upomnień.
Ustawą z dnia 16 września 2011r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. nr 232, poz. 1378) nastąpiła nowelizacja art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, dalej jako u.s.u.s. stanowiąc o obowiązywaniu od dnia 1 stycznia 2012 roku pięcioletniego terminu przedawnienia, liczonego od dnia wymagalności danej składki (terminy wymagalności opłacania składek ustanowione w art. 47 ust. 1 u.s.u.s.).
Do zdarzeń modyfikujących bieg terminu przedawnienia zaległości objętych ww. tytułami wykonawczymi zaliczyć należy zawieszenie biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w 24 ust. 5 u.s.u.s. stanowiącym, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od pierwszego dnia miesiąca, w którym nastąpiło rozpoczęcie potrąceń ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do ostatniego dnia miesiąca, w którym zakończono potrącenia, lub do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
Przy czym, przez pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której mowa w art. 24 ust. 5b u.s.u.s. należy rozumieć czynność zmierzającą bezpośrednio do wyegzekwowania zobowiązania, realizowaną w toku egzekucji, a zatem może to być wystawienie tytułu wykonawczego, dokonanie zajęcia, np. rachunku bankowego, czyli dokonanie stricte czynności egzekucyjnych. Wystawienia i doręczenia upomnienia (art. 15 u.p.e.a.) nie można zatem uznać za pierwszą czynność egzekucyjną skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia należności składkowych.
W niniejszej sprawie pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której zobowiązany został powiadomiony było doręczenie mu odpisów ww. tytułów wykonawczych w trybie art. 43 k.p.a. w, które nastąpiło w terminach wskazanych w postanowieniu.
Przy czym, zawieszenie biegu terminu przedawnienia na tej podstawie prawnej trwa aż do zakończenia postępowania egzekucyjnego. W tym świetle jasnym jest, że egzekucja dotyczy składek, które nie są przedawnione.
W ocenie Dyrektora, wbrew zarzutom zażalenia zmierzającym do podważenia skuteczności dokonanych zajęć wierzytelności z rachunku bankowego u ww. dłużników zajętej wierzytelności, bez znaczenia pozostaje fakt, że aktualnie banki nie prowadzą rachunków bankowych na rzecz zobowiązanego. Okoliczność ta pozostaje bez wpływu na przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie nieuregulowanych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, FP i FGŚP za okres od kwietnia 2012r. do września 2015r. Ustawodawca nie uzależnił kwestii przedawnienia należności objętych ww. tytułami wykonawczymi od skuteczności stosowanych przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych. Organ I instancji prawidłowo stwierdził, że w okolicznościach badanej sprawy bieg terminu przedawnienia składek nie upłynął, a zatem nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.
Odnosząc się podniesionej po raz pierwszy na etapie zażalenia kwestii braku doręczenia upomnień dotyczących należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres: od kwietnia 2012r. do września 2015r., Dyrektor stwierdził, że materiał dowodowy sprawy nie potwierdza tego zarzutu. W aktach egzekucyjnych znajdują się bowiem potwierdzenia doręczenia skarżącemu upomnień w trybie art. 43 k.p.a. w terminach wskazanych na str. 5- 6 postanowienia.
Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie mogło dojść do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, określonej w art. 10 k.p.a., bowiem zasada ta nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym w administracji z racji wykonawczego charakteru tego postępowania. Sam fakt naruszenia tego przepisu nie wystarczy do podważenia zasadności zaskarżonego postanowienia. Przepis ten nakłada na organy administracji publicznej obowiązek każdorazowego zbadania czy niezapewnienie stronie udziału na pewnym etapie postępowania administracyjnego mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Aby zarzut taki okazał się skuteczny, strona musi wykazać, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych Tymczasem skarżący w żaden sposób powyższego warunku nie wykazał, a wskazując na niepowiadomienie o możliwości zajęcia stanowiska, nie wyjaśnił w jakim zakresie zaniechanie to uniemożliwiło podjęcie konkretnej czynności procesowej w postępowaniu egzekucyjnym oraz jaki wpływ to uchybienie miało na wynik niniejszej sprawy. Podkreślono przy tym, że organ egzekucyjny w żadnym stopniu nie ograniczał skarżącemu wglądu w akta sprawy, oraz sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
- - art. 24 ust, 4 u.s.u.s., poprzez uznanie, iż należności objęte postanowieniem nie uległy przedawnieniu,
- - art. 42 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż korespondencja kierowana na adres zamieszkania, a nie na adres zgłoszony do korespondencji, została skutecznie doręczona,
- - art. 43 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż miał zastosowanie w sprawie oraz że doszło do zastępczego doręczenia przesyłek doręczanych Pani T. G. (niebędącej domownikiem),
- - art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 42 § 1, art. 43 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie z uwagi na brak skutecznego doręczenia upomnień, tytułów wykonawczych.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie stawianych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór w sprawie dotyczy istnienia podstaw do odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku skarżącego, a w szczególności czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 roku. W myśl tych przepisów, postępowanie egzekucyjne umarza się:
- - jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;
- - jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu.
Zarzuty skargi koncentrowały się na wadliwościach doręczeń kierowanych do skarżącego upomnień oraz odpisów tytułów wykonawczych. Skarżący zakwestionował prawidłowość adresu, na który organ egzekucyjny kierował do skarżącego korespondencję, z czego wywodził, że należności objęte tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu.
Natomiast organy orzekające w niniejszej sprawie konsekwentnie stały na stanowisku, że pierwszą czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której skarżący jako zobowiązany został powiadomiony było doręczenie odpisów ww. tytułów wykonawczych, które w przypadkach enumeratywnie wymienionych na str. 4 i 5 zaskarżonego postanowienia nastąpiło w trybie art. 43 k.p.a., co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w 24 ust. 5 u.s.u.s. W aktach egzekucyjnych znajdują się także potwierdzenia doręczenia skarżącemu upomnień w trybie art. 43 k.p.a. w terminach wskazanych na str. 5 - 6 zaskarżonego postanowienia.
Przechodząc do oceny prawidłowości tego stanowiska, w pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074 z późn. zm.) dokonała w art. 1 pkt 9 zmiany m.in. art. 24 ust. 4 u.s.u.s., stanowiąc, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Zgodnie z art. 23 ustawy zmieniającej weszła ona w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. Tą ustawą zmieniającą dodano również do art. 24 m.in. ustęp 5b stanowiący, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sądem.
Następnie art. 24 ust. 5b u.s.u.s. został zmieniony przez art. 10 pkt 10 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1264) z dniem 1 lipca 2004 r. i otrzymał brzmienie: Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.
Kolejna zmiana okresu przedawnienia została wprowadzona od 1 stycznia 2012 r. Z tym dniem na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378) zmieniono treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s. i skrócono okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Zgodnie z art. 27 powołanej ustawy, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy systemowej, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą z tym, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r.
Wedle zasady wynikającej z tego przepisu do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia ust. 2 powołanego przepisu, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi, wcześniej przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego przepisu.
W niniejszej sprawie organ odnosząc się do kwestii przedawnienia należności z tytułu składek stwierdził, iż nie uległy one przedawnieniu wskutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Przepis art. 24 ust. 5b u.s.u.s. stanowi, że dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia konieczne jest podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której jednak dłużnik został zawiadomiony. Okoliczność ta jednakże musi zostać wykazana przez organ.
Tymczasem przedłożone Sądowi akta administracyjne nie zawierają kluczowych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dokumentów umożliwiających weryfikację stanowiska co do prawidłowości doręczeń upomnień oraz odpisów tytułów wykonawczych wskazanych w zaskarżonym postanowieniu.
Załączone do niniejszej sprawy akta administracyjne powinny bowiem zawierać dokumenty na wykazanie czy strona skarżąca wskazywała inny adres do doręczeń (np. wydruk z bazy CEIDG lub inne dokumenty), które umożliwiałoby ustalenie, czy doręczenie spornych upomnień oraz odpisów tytułów wykonawczych było prawidłowe.
Zgodnie z art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zauważyć, że w świetle wyżej cytowanego art. 133 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek dokonać oceny, czy organy w sposób wyczerpujący ustaliły i oceniły stan faktyczny. Kwestia ta ma kluczowe znaczenie dla badania poprawności rozstrzygnięcia, gdyż tylko prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy może stanowić podstawę do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.
Tylko, więc kompletne akta administracyjne przekazane Sądowi przez organ, którego działanie jest przedmiotem skargi, dają Sądowi możliwość wszechstronnego zbadania sprawy we wszystkich jej aspektach, a w szczególności dokonania należytej oceny, czy kontrolowany akt oraz poprzedzające go postępowanie, nie naruszają prawa, w stopniu nakazującym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego. W konsekwencji uznać należy, że brak kompletnych akt sprawy (pełnego materiału dowodowego będącego podstawą podjętego przez organ administracji rozstrzygnięcia) uniemożliwia sądowi przeprowadzenie kontroli postanowienia objętego skargą. Skoro bowiem obowiązkiem organu administracji jest przekazanie sądowi kompletnych akt administracyjnych sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 2 p.p.s.a.), to nie jest rolą sądu poszukiwanie dokumentów będących podstawą rozstrzygnięcia organu lub też orzekanie w oparciu o materiał dowodowy, który nie został sądowi administracyjnemu przedstawiony (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1242/21).
W kontrolowanej sprawie, stwierdzona wadliwość skutkująca uchyleniem zaskarżonego postanowienia polegała na braku udokumentowania w aktach sprawy zasadniczych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych i w konsekwencji braku możliwości weryfikacji poprawności tych ustaleń.
Jak już podkreślono, w aktach administracyjnych brak jest dokumentów umożliwiających wykazanie czy skarżący wskazywał inny adres do doręczeń, aniżeli ten, na który Zakład Ubezpieczeń Społecznych kierował korespondencję do strony, a co umożliwiłoby jednoznaczne ustalenie, czy doręczenie skarżącemu spornych upomnień oraz odpisów tytułów wykonawczych było prawidłowe.
W konsekwencji kwestia przedawnienia spornych należności z tytułu składek nie została należycie wyjaśniona. W tym zakresie doszło do naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. a zatem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uchybienie to zaś powoduje, że zaskarżone postanowienie wymyka się spod kontroli sądowej.
Co do sformułowanego w uzasadnieniu skargi zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. wypada jedynie zauważyć, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 18 u.p.e.a. odpowiednie zastosowanie znajdują również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego formułujące zasady ogólne postępowania administracyjnego (por. W. Piątek, Obowiązywanie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego na obszarze administracyjnego postępowania egzekucyjnego (w:) Zasady w prawie administracyjnym. Teoria, praktyka, orzecznictwo, red. Z. Duniewska, A. Krakała, M. Stahl, Warszawa 2018, s. 694 i n.).
Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. w postępowaniu egzekucyjnym, o czym stanowi art. 18 u.p.e.a., w odniesieniu do zagwarantowania stronie czynnego udziału w postępowaniu egzekucyjnym nie oznacza, że organ egzekucyjny był zobowiązany do zapewnienia skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez skierowanie do niego zawiadomienia o zakończeniu postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonego postanowienia.
W dotychczasowym orzecznictwie wskazuje się, że specyfika postępowania egzekucyjnego polegająca na przymusowym jego charakterze, a przede wszystkim wymóg szybkości i skuteczności wykonania określonych prawem obowiązków uniemożliwiają nadawanie wszystkich instytucjom i rozwiązaniom procesowym istniejącym w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym równoważnego znaczenia w postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 168/10). Istotne jest przy tym, że w skardze eksponowano, iż strona nie miała wiedzy, że zażalenie z dnia 14 kwietnia 2022 r. zostało przekazane już do organu nadzoru ani informacji, czy dysponuje on kompletnym materiałem dowodowym przekazanym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Brak zapewnienia stronie prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, skutkuje tym, iż strona nie mogła zgłosić do tego postępowania wniosków po analizie materiału dowodowego przekazanego przez ZUS, z którym zapoznała się w innym postępowaniu prowadzonym przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej, jednakże opartych na tych samych dokumentach ZUS tj. tytułach wykonawczych itp.
Powyższa argumentacja prowadzi do wniosku, że skarżący, wskazując na niepowiadomienie go o możliwości zajęcia stanowiska, wyjaśnił w jakim zakresie zaniechanie to uniemożliwiło mu podjęcie konkretnej czynności w postępowaniu egzekucyjnym.
W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu będzie uzupełnienie i przeanalizowanie akt sprawy o dowody wykazujące okoliczności w zakresie odnoszącym się do przedawnienia, również w kontekście zgłaszanych przez skarżącego zarzutów, w tym dotyczących prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o kompletne akta (tj. na podstawie całości zebranego i dołączonego do akt kompletnego materiału dowodowego). Organ zobowiązany będzie do zgromadzenia kompletnych akt administracyjnych, zawierających dane i dokumenty w oparciu, o które dokona prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie w oparciu o zgromadzone dowody dokona merytorycznego rozstrzygnięcia.
Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie do art. 200, art. 205 § 2 i § 4 oraz art. 209 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów postępowania Sąd zaliczył koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687 ze zm.).