Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 29 marca 1995 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło zeznanie podatkowe pana W. P. o wysokości dochodu osiągniętego w 1994 r. na formularzu PIT-30, w którym jako należny podatek wykazano kwotę 31.459.000 zł (po denominacji 3.145,90 zł).
Organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia 3 lutego 1997 r. Nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w zakresie prawidłowości określenia i wykonania przez pana W. P. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994, bowiem ze wstępnych ustaleń wynikało, iż podatnik nie wykazał do opodatkowania dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia na podstawie umowy z dnia 21 listopada 1994 r. wierzytelności wkładu budowlanego zgromadzonego w Spółdzielczym Zrzeszeniu [...] "A" w G. wraz z poniesionymi nakładami na budowę domu położonego w G. – O. przy ul. [...].
Po zakończeniu postępowania Urząd Skarbowy decyzją z dnia 11 grudnia 2000 r. Nr [...] określił panu W. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1994 w kwocie 18.750,90 zł, zaległości podatkowej w tym tytule w kwocie 15.605 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 41.682,30 zł.
Pan W. P. odwołanie od powyższej decyzji wniósł w dniu 16 stycznia 2001 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu, podnosząc, że w okresie od 11.12.2000 r. – 17.01.2001 r. przebywał na urlopie szkoleniowym w O., a o fakcie wydania decyzji dowiedział się w dniu 11 stycznia 2001 r. Nadto zarzucił, iż naruszono przepisy dotyczące doręczeń, poprzez usiłowanie doręczenia korespondencji adresowanej na adres domowy podatnika, w czasie jego urlopu, w miejscu pracy podatnika – osobie nieuprawnionej do odbioru prywatnej korespondencji pracowników.
Izba Skarbowa po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2001 r. odmówiła przywrócenia terminu do wniesienia odwołania uznając, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez winy podatnika.
W ocenie Izby powołane przez pana W. P. argumenty nie uprawdopodabniają braku winy zainteresowanego, co do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, bowiem treść art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej wymaga nie tylko podania okoliczności faktycznej (przyczyny), w wyniku której nastąpiło uchybienie terminu, ale i wykazania (uprawdopodobnienia), że pozostawała ona niezależna od woli i wiedzy podatnika.
Zdaniem Izby wskazanie przez podatnika faktu przebywania na urlopie wypoczynkowym (bądź szkoleniowym) jako przyczyny uniemożliwiającej złożenie środka odwoławczego w przepisanym w ustawie terminie nie może być uznane za przeszkodę do dokonania tej czynności procesowej, gdyż przepisy prawa dają podatnikowi możliwość wniesienia odwołania za pośrednictwem poczty, czy też ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania strony podczas jej nieobecności.
Nadto Izba podkreślając, iż wprawdzie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa nie nakładają na podatnika – poza sytuacją uregulowaną w art. 147 – obowiązku zawiadamiania organów podatkowych o każdorazowej czasowej zmianie miejsc pobytu innego aniżeli miejsc zamieszkania czy pracy, to jednakże dla oceny czy przywołana przez podatnika przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania pozostawała rzeczywiście niezależna od jego woli i wiedzy, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie pan W. P. nie zachował należytej staranności, gdyż wiedząc o zakończeniu przez Urząd Skarbowy postępowania podatkowego, jak również o konieczności wyjazdu do innej miejscowości na okres 25 dni (urlop szkoleniowy) powinien był powiadomić o tym fakcie organ podatkowy, podając jednocześnie miejsce oraz okres aktualnego pobytu celem umożliwienia organowi doręczenia decyzji.
W skardze na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie.
Zarzuty skarżącego koncentrują się na kwestii nie uznania przez organy podatkowe za uprawdopodobnione powołanych przez podatnika okoliczności, które uzasadniały przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 11 grudnia 2000 r.
Dodatkowo pan W. P. podnosi naruszenie przez organy podatkowe przepisów proceduralnych, a w szczególności art. 122 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, które doprowadziło do błędnej oceny stanu faktycznego oraz pozbawiło stronę możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Izba w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W sprawie I SA/Gd 560/01 rozpoznanej równolegle z niniejszą sprawą, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 września 2004 r. uchylił postanowienie Izby Skarbowej z 3 kwietnia 2001 r., Nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż Izba z naruszeniem przepisu art. 148 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej uznała dzień 12.12.2000 r. jako datę skutecznego doręczenia p. W. P. decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 11.12.2000 r., Nr [...], w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r.
W konsekwencji powyższego, skoro skarżący decyzję odebrał w siedzibie organu w dniu 11.01.2001 r., odwołanie nadał w UPT w dniu 16.01.2001 r., bezprzedmiotowe było postępowanie Izby w zakresie – zgłoszonego z ostrożności procesowej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Z tych przyczyn na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), należało orzec jak w wyroku.
AW