Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 listopada 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, skarżący Z.B. wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji.
W ocenie skarżącego za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wysokość zaległości podatkowych i odsetek przekracza jego możliwości płatnicze. Sytuacja finansowa skarżącego jest znana organom podatkowym z urzędu (zeznania i informacje podatkowe). Wobec skarżącego wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego, którego wystawienie było niedopuszczalne ze względu na treść art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 618 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu.
W orzecznictwie wskazuje się, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/04). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
W rozpatrywanej sprawie wniosek złożony przez stronę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym względzie odpowiedniego uzasadnienia. Niemniej jednak Sąd uznał, że na podstawie dowodów zgromadzonych w związku z rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy możliwe jest zweryfikowanie jego zasadności.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/04).
Na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów przedłożonych przez stronę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy Sąd ustalił, że sytuacja majątkowa skarżącego jest trudna – nie posiada on oszczędności, jego aktualne dochody wynoszą 2000 zł brutto miesięcznie, posiada majątek w postaci samochodu osobowego marki Peugeot 407. Biorąc pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego, na którą opiewa zaskarżona decyzja (106.400 zł), Sąd uznał, że w przypadku wykonania tej decyzji zaistniałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków choćby w postaci sprzedaży egzekucyjnej samochodu.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.