Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej na podstawie art. 200 § 1 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 201ze zm.) wyznaczył skarżącemu Z.S. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży wyrobów węglowych za poszczególne okresy: grudzień 2012r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec 2013 r., I i II kwartał 2014 r., IV kwartał 2015 r. i I kwartał 2016 r.
Pismem z dnia 3 lipca 2018 r. Z.S. wniósł skargę na powyższe postanowienie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skargę należy odrzucić.
W pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego określony został w art. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Postanowienie wydane na podstawie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, do żadnej z wymienionych kategorii postanowień nie należy. Przedmiotowa skarga została więc wniesiona w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.