Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 8 czerwca 2018 r. uczestnik postępowania K.K. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.
Z uwagi na to, że nadesłany formularz został nieprawidłowo wypełniony, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2018 r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z pouczeniem, rubryk o numerach: 5 (uzasadnienie), 6 (stan rodzinny), 7.1 (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.2.3. (wierzytelności), 7.3 (przedmioty wartościowe), 8 (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9 (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10 (dochody), 11 (zobowiązania i stałe wydatki), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 17 lipca 2018 r.
W dniu 23 lipca 2018 r. wnioskodawca zwrócił się o przedłużenie zakreślonego terminu.
Wnioskodawca nie uczynił zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 24 lipca 2018 r.
Zarządzeniem z dnia 31 lipca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek wnioskodawcy o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych.
Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, wnioskodawca wniósł sprzeciw, w którym zarzucił naruszenie art. 257 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a.
Wnioskodawca podniósł, że nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Ponadto wnioskował o przedłużenie terminu do uzupełnienia PPF i dostarczenia dokumentów źródłowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.
Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie złożony przez wnioskodawcę formularz PPF, czego w sprzeciwie nie zanegowano, nie zawierał wypełnionych rubryk: 5 (uzasadnienie), 6 (stan rodzinny), 7.1 (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.2.3. (wierzytelności), 7.3 (przedmioty wartościowe), 8 (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9 (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10 (dochody), 11 (zobowiązania i stałe wydatki) – a tym samym nie zawierał ani uzasadnienia, ani oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Stanowi to brak formalny, który uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wbrew zarzutowi zawartemu w sprzeciwie, wnioskodawca został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych zawartych w formularzu PPF i pouczony o skutkach niezastosowania się do wezwania (dowód: zarządzenie z dnia 25 czerwca 2018 r. – k. 194 i 196). Pomimo upływu wyznaczonego terminu wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku, co skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a.
W kwestii wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, wskazać należy, że jak wynika z treści zaskarżonego zarządzenia, referendarz sądowy wyjaśnił wnioskodawcy, iż termin do uzupełnienia braków formalnych, o którego przedłużenie zawnioskował, jest terminem ustawowym, tj. wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa, który nie podlega ani przedłużeniu ani skróceniu. Stanowisko to jest prawidłowe. Dodać należy, że przepisem przewidującym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma strony jest art. 49 § 1 p.p.s.a.
W konsekwencji, z uwagi na ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a., referendarz sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.