Uzasadnienie
Wnioskiem złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżący M. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Do wniosku skarżący dołączył kserokopie: decyzji z dnia 1 marca 2016 r. o waloryzacji wojskowej renty inwalidzkiej; karty informacyjnej leczenia szpitalnego w dniach 9-14 marca 2016 r.; wyniku badania z dnia 15 marca 2015 r.; orzeczenia z dnia 16 listopada 2012 r. w sprawie kontrolnego badania inwalidy.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), skarżący podał, że ma 85 lat, nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 2.051,77 zł netto miesięcznie, którą w całości przeznacza na opłaty za mieszkanie, na wyżywienie, zakup niezbędnych leków, środków opatrunkowych, higieny i czystości, opłaty za transport medyczny na zabiegi i badania oraz całodobową opiekę osób trzecich.
Okoliczność ponoszenia przez skarżącego wydatków na leczenie oraz opiekę potwierdzają dołączone do wniosku dokumenty, z których wynika, że ze względu na trwałe inwalidztwo skarżący jest niezdolny do samodzielnej egzystencji; choruje na nowotwór i ze względu na ryzyko znacznego pogorszenia stanu zdrowia jest objęty opieką geriatryczną.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów, jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi będący wpisem stosunkowym zależnym od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, który w niniejszej sprawie wynosi 3% wartości zaskarżenia, tj. kwoty 14.056 zł (§ 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie);
2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.);
3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 powołanego rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192).
Referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani w całości ani też w części. Biorąc pod uwagę wysokość miesięcznych dochodów, jakimi dysponuje skarżący, a które bez wątpienia w całości przeznacza na pokrycie swoich bieżących potrzeb życiowych, w tym kosztów stałej koniecznej opieki oraz leczenia, zobowiązanie skarżącego do partycypowania nawet w niewielkim stopniu w kosztach sądowych w niniejszej sprawie może doprowadzić do zachwiania jego i tak trudną już sytuacją bytową.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.