Uzasadnienie
K.U. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i od marca do listopada 2008 roku. Uzasadniając złożony wniosek skarżący wskazał, że dokonano zajęcia jedynych środków transportowych, które znajdują się w posiadaniu wnioskodawcy, a które są niezbędne do wykonania zleconych skarżącemu robót budowlanych. Ewentualna sprzedaż zajętych rzeczy uniemożliwi skarżącemu wywiązanie się z zawartych umów, co w konsekwencji doprowadzi do utraty spodziewanych korzyści. Strona podniosła również, że nie posiada zdolności kredytowej, a tym samym nie ma możliwości zaciągnięci kredytu na spłatę zobowiązań. Nie dysponuje również oszczędnościami i innymi składnikami majątkowymi, które można byłoby spieniężyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, t.j.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).
Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06; orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Twierdzenia strony powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206; zob. nadto postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 2910/11, System Informacji Prawnej LEX nr 1104112).
Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek w treści wniosku K.U. przedstawił okoliczności mogące świadczyć o tym, że w skutek wykonania zaskarżonego aktu strona może ponieść szkodę, to jednak należy uznać, że samo twierdzenie o możliwości zaistnienia szkody nie jest zdaniem Sądu wystarczające do wstrzymania wykonania decyzji. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest bowiem dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Takich danych wnioskodawca nie przedłożył.
Jakkolwiek zgodnie z twierdzeniami skarżącego nie posiada on żadnych oszczędności, niemniej jednak strona nie próbowała w żaden sposób uprawdopodobnić tej okoliczności, choćby poprzez przedłożenie wydruku z posiadanego, czy też posiadanych rachunków bankowych. Ponadto samo twierdzenie strony o możliwości wystąpienia szkody, jako konsekwencji dokonanego przez organ zajęcia, nie dowodzi jeszcze tego, że w rzeczywistości strona zawarła takie umowy, do wykonania których niezbędne są skarżącemu zajęte środki transportowe, a przy tym, że niedysponowanie przez skarżącego zajętymi pojazdami uniemożliwi mu realizację zawartych kontraktów.
Skarżący nie przedstawił w tym zakresie choćby kopii umów, z których mógłby wynikać zakres prac, do których wykonania skarżący się zobowiązał, co pozwoliłoby dokonać oceny wniosku strony z punktu widzenia możliwości zaistnienia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym, z uwagi na brak dowodów obrazujących sytuację finansową skarżącego nie można zweryfikować, czy skarżący rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności podatkowej, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącym znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można także ocenić, czy zajęcie pojazdów należących do strony doprowadzi do braku możliwości zrealizowania zawartych umów.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.