Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 listopada 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał J. K. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, odpowiadając w ten sposób w całości żądaniu skarżącego.
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. tutejszy Sąd oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r.
Ustanowiony dla strony skarżącej pełnomocnik - doradca podatkowy B. J. nie stwierdziła wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek kasacyjnych, wskutek czego, wbrew mocodawcy odmówiła sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z dnia 30 maja 2011 r., złożonym w związku z zażaleniem strony, wniesionym na postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2011 r., którym odrzucono skargę kasacyjną, J. K. wniósł o ustanowienie na jego rzecz nowego pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 i n. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) określanej dalej jako p.p.s.a – prawo pomocy obejmujące między innymi ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu może być przyznane stronie na jej wniosek. Po przyznaniu prawa pomocy w takim zakresie, sąd zwraca się do właściwej Krajowej Rady Doradców Podatkowych o wyznaczenie doradcy podatkowego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowym.
W niniejszej sprawie prawo pomocy obejmujące ustanowienie doradcy podatkowego zostało przyznane skarżącemu na mocy postanowienia z dnia 3 listopada 2010 r. Konkretyzacja przyznanego skarżącej prawa pomocy, należała już do Krajowej Rady Doradców Podatkowych, która przydzieliła skarżącemu pełnomocnika w osobie B. J. Zgodnie z linią orzecznictwa zaprezentowaną przez NSA m. in. w sprawie o sygn. II FZ 207/06 (niepubl.) - nie jest możliwe ponowne przyznanie stronie prawa pomocy, po uprzednim przyznaniu go w zakresie całkowitym, prawomocnym postanowieniem.
Ponadto, jak wskazano w postanowieniu NSA z dnia 27 maja 2010r., II FZ 235/10: "Sąd nie ma bowiem wpływu na decyzję w zakresie wyznaczenia konkretnego pełnomocnika przez organy samorządu adwokackiego. Tym bardziej sąd nie może wnioskować do tegoż organu o zmianę pełnomocnika w sytuacji, gdy stronie nie odpowiada sposób reprezentowania jej przez pełnomocnika. Rola sądu w tym zakresie kończy się, zgodnie z art. 253 p.p.s.a. do wystąpienia do właściwej okręgowo rady adwokackiej o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawierają normy, która przyznawałaby stronie prawo żądania od sądu wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu, w omawiany przypadku zmiany osoby pełnomocnika, z uwagi na okoliczność, iż w jej ocenie wyznaczony adwokat nie spełnia jej oczekiwań. Natomiast wyznaczanie dla strony imiennie określonego pełnomocnika nie należy do kompetencji Sądu".
W związku z powyższym, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.