Uzasadnienie
A. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję "A" z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...], którą ten odmówił umorzenia należności z tytułu nieuregulowanych składek na ubezpieczenie społeczne.
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 803/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. B.. W dniu 21 grudnia 2009 r. skarżący złożył sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r. odrzucił skargę kasacyjną, jako powód podając osobiste jej sporządzenie przez A. B., nie będącego profesjonalnym pełnomocnikiem. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o przysługującym na nie zażaleniu, skarżący odebrał w dniu 8 czerwca 2010 r. Następnie pismem z dnia 11 czerwca 2010 r. A. B. złożył za pośrednictwem Sądu do Naczelnego Sądu Administracyjnego osobiście sporządzone zażalenie na postanowienie z dnia 19 maja 2010 r.
Postanowieniem z dnia 29 października 2010 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku przyznał A. B. prawo pomocy poprzez ustanowienie na jego rzecz radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn., akt II GZ 224/10 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił zażalenie A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r., które w konsekwencji stało się ostateczne w toku instancji.
W dniu 13 stycznia 2011 r. radca prawny P. S., pełnomocnik skarżącego z urzędu złożył zażalenie na prawomocne postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Sąd I instancji uznał wniesione przez pełnomocnika skarżącego zażalenie na postanowienie z dnia 19 maja 2010 r. za niedopuszczalne i na mocy postanowienia z dnia 14 lutego 2011 r. odrzucił je.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn., akt II GZ 224/10 oddalił zażalenie A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r., co oznacza, że sprawa objęta zażaleniem pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Ponowne zażalenie jest zatem niedopuszczalne.
Pełnomocnik A. B. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 14 lutego 2011 r. zarzucając Sądowi I instancji:
- - naruszenie art. 58 § 4 w zw. z art. 193 i art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że zażalenie pełnomocnika z dnia 10 stycznia 2011 r. jest niedopuszczalne, z uwagi na prawomocne osądzenie sprawy, przed terminem wniesienia środka zaskarżenia, podczas gdy strona została zawiadomiona o wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia z dnia 15 grudnia 2010 r. dopiero 2 lutego 2011 r.
- - naruszenie art. 86 w zw. z art. 134 § 2 P.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 286/11 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 lutego 2011 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji wydał w dniu 14 lutego 2011 r. orzeczenie niekompletne. Nie ustosunkował się bowiem do wniosku o przywrócenie terminu i nie wydał w tej kwestii stosownego postanowienia. Sąd I instancji powinien był w pierwszej kolejności zająć się wnioskiem pełnomocnika o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i wydać orzeczenie w tej kwestii a dopiero później zbadać dopuszczalność samego zażalenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należało odrzucić wniosek o przywróceniu terminu do wniesienia zażalenia na podstawie art. 88 P.p.s.a. gdyż był on nieaktualny ze względu na prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie (sygn. akt II GZ 224/10).
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał równocześnie, że nie kwestionuje rozstrzygnięcia Sądu I instancji co do niedopuszczalności zażalenia z uwagi na zapadłe w tej sprawie postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010 r. oddalające zażalenie A. B. na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.
Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 190 P.p.s.a, sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z tych względów, ponownie rozpoznając sprawę zażalenia wniesionego przez pełnomocnika skarżącego na postanowienie z dnia 19 maja 2010 r. oraz sprawę wniosku pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia tutejszy Sąd zobowiązany był w pierwszej kolejności rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 803/09.
Mając na uwadze treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2011 r. Sygn. akt II GZ 286/11 wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia należy odrzucić. Wniosek ten jest bowiem niedopuszczalny z uwagi na treść art. 88 P.p.s.a. zgodnie z którym "spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie". Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 224/10 oddalił zażalenie A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 803/09 to postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 maja 2010 r. stało się prawomocne a wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na prawomocne postanowienie stał się nieaktualny.
Konsekwencją odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia jest odrzucenie samego zażalenia z uwagi na jego niedopuszczalność. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przy czym, stosownie do treści art. 197 § 2 w związku z art. 193 powołanej ustawy, przepis ten stosuję się odpowiednio do zażaleń. Skoro zatem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn., akt II GZ 224/10 oddalił zażalenie A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 maja 2010 r. to sprawa objęta zażaleniem pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Ponowne zażalenie jest zatem niedopuszczalne.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w związku z art. 197 § 2, art. 88 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.