Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy określającą R.K. wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od maja do września 2014 r.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnieśli R.K. oraz M.K., współwłaściciele nieruchomości położonej w B., zabudowanej domem letniskowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Wskazać należy, że po wniesieniu skargi, sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W szczególności sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany, jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (vide: postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360).
W związku z powyższym, legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 r., str. 212 i nast.).
Przedmiotowa sprawa dotyczy określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości, której współwłaścicielami są R.K. oraz M.K.
Kwestie związane z określeniem obowiązków właścicieli nieruchomości, dotyczących utrzymania czystości i porządku regulowane są w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) – zwanej dalej Ustawą. Zgodnie z art. 6 h Ustawy, właściciele nieruchomości, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednocześnie jak stanowi przepis art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli.
Mając na względzie powyższe regulacje uznać należy, że w sprawie której przedmiotem jest określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości będącej przedmiotem współwłasności, interes prawy we wniesieniu skargi ma każdy ze współwłaścicieli. Skoro bowiem pod pojęciem właściciela nieruchomości należy rozumieć również współwłaściciela, to decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, choćby wydana tylko wobec jednego ze współwłaściciel, dotyczy każdego współwłaściciela nieruchomości, albowiem każdy ze współwłaścicieli jest zobowiązany do ponoszenia tych opłat na rzecz gminy.
Tym samym pomiędzy zaskarżonym aktem a treścią praw i obowiązków M.K. istnieje związek, który stanowi o jego interesie prawnym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Określenie wysokości opłaty wobec R.K. wpływa bowiem na sytuację prawną M.K. jako współwłaściciela nieruchomości, do której odwołuje się zaskarżona decyzja.
Niemniej jednak, pomimo posiadania interesu prawnego skarga M.K. podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a).
Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.).
Zauważyć należy, że M.K. nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, nie był stroną tego postępowania i nie wnosił środków zaskarżenia. W związku z tym M.K. wnosząc skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wykorzystania wewnątrzadministracyjnego trybu kontroli decyzji uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 52 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.
Należy przy tym dodać, że interes prawny M.K., pomimo odrzucenia skargi może być chroniony w postępowaniu przed sądem administracyjnym, albowiem zgodnie z treścią art. 33 § 2 p.p.s.a. może on zgłosić swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestnika.