Uzasadnienie
I SA/Gd 809/05
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji wystawionej dla A Spółka z o. o. dot. rozliczenia podatku od towarów i usług za XII.2003 r.
W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgodnie z treścią art. 215 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Bezspornym jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego na str. 1 w wierszu 19 i 20, na str. 7 w wierszu 15, na str. 2 w wierszu 30 decyzji wymiarowej z dnia [...] nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. - błędnie podał kwoty wynikające z rachunkowych wyliczeń.
Strona kwestionując wyliczenia zawarte w wydanej decyzji przez organ pierwszej instancji, wnosiła o uchylenie postanowienia w całości i zatwierdzenie należnego zwrotu podatku VAT według złożonej deklaracji VAT - 7 za miesiąc grudzień 2003 r.
Organ odwoławczy zauważył, iż w rozpatrywanej sprawie ocenie podlega zaskarżone postanowienie, które nie rozstrzyga zagadnienia pod względem merytorycznym. Postanowienie zgodnie z art. 215 ustawy Ordynacja podatkowa prowadzi do wyeliminowania z decyzji błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. W rozpatrywanej sprawie postanowienie posłużyło skorygowaniu formy decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną.
Oczywistość tych omyłek, nie ma wpływu na kwestionowane przez stronę merytoryczne ustalenia decyzji dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r.
W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego należało, zdaniem Dyrektora Izby uznać, że powyższe błędy są oczywistymi omyłkami, które zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można sprostować w drodze postanowienia.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła Spółka z o. o. "A", wnosząc o uchylenie postanowienia.
W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazuje na nieprawidłowości występujące, jej zdaniem w decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz w poprzedzającym jej wydanie postępowaniu podatkowym.
Zdaniem skarżącej Spółki powyższe uzasadnia żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sprostowania, jako "oczywista omyłka" jest kwota dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003. W wyniku wydanego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki organ podatkowy podwyższył kwotę dodatkowego zobowiązania z kwoty 21.094,- zł do 21.528,- zł prostując również w uzasadnieniu decyzji wymiarowej:
- kwotę zawyżenia, stanowiącą podstawę wyliczenia dodatkowego zobowiązania podatkowego,
- kwotę uregulowanych w całości należności z faktur VAT.
Podstawę wydanego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki stanowił przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej.
Przepis art. 215 § 1 Ordynacji stanowi, że organ podatkowy może z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji.
Przepis ten nie zawiera definicji "błędu rachunkowego" czy "oczywistej omyłki", zatem przy jego stosowaniu należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć (patrz Ordynacja podatkowa - Komentarze, Toruń 2002 B. Brzeziński, M. Kalinowski i inni str. 713). Przy czym należy mieć również na uwadze, że prostowanie błędu rachunkowego w decyzji podatkowej jest w istocie rozstrzygnięciem o wysokości zobowiązania podatkowego - w niniejszej sprawie o wysokości dodatkowego zobowiązania podatkowego, czyli rozstrzygnięciem co do istoty sprawy a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej decyzji. Tryb przewidziany w w/w art. 215 § 1 przewidziany jest dla wadliwości nieistotnych, nie zmieniających istoty rozstrzygnięcia albowiem rozstrzygnięcie co do istoty sprawy podatkowej winno zapaść w formie decyzji.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzekającym składzie uznał, że zaskarżone postanowienie narusza prawo tj. przepis art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, prostując jako oczywistą omyłkę wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego (podwyższającego wysokość), a zatem zmieniając istotę pierwotnego rozstrzygnięcia i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 cyt. ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na mocy art. 200, zaś na mocy art. 152 orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
DSz