Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 maja 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 kwietnia 2016 r., którą odmówiono D.G. ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2016 r.
W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 1 kwietnia 2016r. została przesłana na wskazany w treści pełnomocnictwa szczególnego PPS-1 adres elektroniczny pełnomocnika strony w systemie teleinformatycznym (adres elektronicznej skrzynki podawczej na platformie ePUAP), tj. [...].
Z włączonego do akt sprawy UDP - Urzędowego Poświadczenia Doręczenia za pośrednictwem platformy ePUAP (Identyfikator Poświadczenia: [...]) wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego o nr [...] została odebrana przez adresata w dniu 5 kwietnia 2016r.
Odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało wniesione pocztą w dniu 21 kwietnia 2016r. Należało zatem uznać, że zostało ono wniesione po upływie 14 dniowego terminu do jego złożenia, co skutkuje wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D.G. wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
- a) art. 223 § 2 pkt 1) ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego zastosowanie i uznanie, że odwołanie z dnia 21 kwietnia 2016 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu zawitego jako konsekwencja błędnego uznania, że decyzja z dnia 1 kwietnia 2016 r. została doręczona w dniu 5 kwietnia 2016 r.;
- b) art. 12 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru umożliwia zapoznanie się z rozstrzygnięciem organu, co stanowi zdarzenie, będące początkiem 14- dniowego terminu ustawowego do wniesienia odwołania;
- c) art. 144 § 3 w zw. z art. 144 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w przypadku problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej;
- d) art. 152a § 5 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie adresatowi pisma dostępu do treści pisma w formie dokumentu elektronicznego w dniu jego nadania.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego odebrana została fizycznie przez pełnomocnika podatnika w dniu 7 kwietnia 2016 r., a nie jak to wynika z UPD w dniu 5 kwietnia 2016 r. Tym samym, termin do wniesienia odwołania mijał z 21 kwietnia 2016 r., a zatem odwołanie wniesione zostało z zachowaniem 14 dniowego terminu.
Powyższa rozbieżność prawdopodobnie wynikała z wyświetlenia się w systemie ePUAP załącznika UPD (urzędowe poświadczenie dostarczenia), który musi zostać kliknięty zanim fizycznie na platformie wyświetli się pismo wysłane przez Urząd. Decyzja numer [...], której UPD wyświetliło się 4 kwietnia 2016r., widoczna w systemie była dopiero w dniu 7 kwietnia 2016r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ przyznał, że w związku z nieprawidłowościami w działaniu platformy ePUAP, wbrew danym widniejącym w Urzędowym Poświadczeniu Doręczenia doręczenie decyzji nie miało miejsca w dniu 5 kwietnia 2016 r. Nie mniej jednak zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu zasadnie stwierdzono, że odwołanie od decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w treści art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, albowiem z analizy pozyskanych z Urzędu Skarbowego zrzutów ekranowych wynika, że decyzja ta została doręczona za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 6 kwietnia 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: O.p.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, że organ odwoławczy, w przypadku przekroczenia terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1, stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych rozstrzygnięcie polegające na stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia zamyka stronie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. Dlatego też podjęcie takiego rozstrzygnięcia wymaga, aby nie istniały żadne wątpliwości co do rzeczywistej daty doręczenia orzeczenia organu pierwszej instancji (wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1773/07 opublik. Lex nr 464057 oraz z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2079/06 opublik. Lex nr 294985).
W rozpoznawanej sprawie data doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego budzi uzasadnione wątpliwości. Z notatki urzędowej sporządzonej przez pracownika Izby Skarbowej, już po wniesieniu skargi (k. 94 akt administracyjnych) wynika, że dane wynikające z printscreenów dotyczących wysyłki decyzji za pośrednictwem platformy ePUAP potwierdzają zgłoszone w skardze nieprawidłowości. Nieprawidłowości w działaniu platformy ePUAP potwierdzają także testy przeprowadzone przez informatyków Izby Skarbowej, jak również informacje z Ministerstwa Cyfryzacji.
Wobec stwierdzonych nieprawidłowości, ustalenie rzeczywistej daty orzeczenia organu pierwszej instancji nie jest możliwe. Odwołując się do Urzędowego Poświadczenia Odbioru organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu wskazał, ze doręczenie decyzji miało miejsce w dniu 5 kwietnia 2016 r., w odpowiedzi na skargę odwołując się do zapisów zrzutów ekranowych wskazał natomiast, że doręczenie miało miejsce w dniu 6 kwietnia 2016 r. Pełnomocnik skarżącego twierdzi zaś, że pomimo wyświetlenia załącznika UPD w systemie ePUAP w dniu 4 kwietnia 2016 r., decyzja była widoczna w systemie dopiero w dniu 7 kwietnia 2016 r. Nieprawidłowości te potwierdzają ustalenia Dyrektora Izby Skarbowej poczynione po wniesieniu skargi. Stwierdzenie uchybienia terminu w oparciu o budzące poważne wątpliwości ustalenia dotyczące rzeczywistej daty doręczenia decyzji nie może zatem znaleźć akceptacji Sądu.
Wobec potwierdzonych przez Dyrektora Izby Skarbowej nieprawidłowości w działaniu systemu ePUAP nie sposób nie dać wiary pełnomocnikowi skarżącego, że faktyczne doręczenie decyzji miało miejsce dopiero w dniu 7 kwietnia 2016 r., albowiem w tym dniu decyzja stała się widoczna w systemie ePUAP. Z zapisów zrzutów ekranowych wynika, że w tym dniu decyzja została odcztana.
Odwołanie nie zostało zatem wniesione z uchybieniem terminu.
Wobec przedstawionych wyższej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 tej ustawy.