Uzasadnienie
Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia 7 grudnia 2011 r. w przedmiocie określenia A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. i umarzającą postępowanie.
W złożonej skardze Prokurator wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., Nr 270). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji określającej A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r., Prezydent Miasta zmuszony będzie do zwrotu zapłaconej przez ww. Spółkę kwoty zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami, co spowoduje nieodwracalne straty. Tymczasem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oparta została na błędnym założeniu, że zobowiązanie podatkowe Spółki określone decyzją Prezydenta Miasta przedawniło się w dniu 31 grudnia 2011 r. Jest wysoce prawdopodobne, w świetle argumentacji skargi, że zaskarżona decyzja zostanie uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., Nr 270), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powołany przepis ustanawia tzw. ochronę tymczasową polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego (czynności administracyjnej) do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Warunkiem jej zastosowania jest zaistnienie okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega przy tym wątpliwości, że chodzi tutaj o ochronę skarżącego, względnie innych uczestników postępowania, których dotyczą skutki zaskarżonego aktu administracyjnego. Takiego statusu nie posiada natomiast gmina (miasto na prawach powiatu) w sytuacji, gdy jej organ rozstrzygał sprawę w pierwszej instancji.
W sytuacji bowiem, gdy organ jednostki samorządu terytorialnego występuje w roli organu administracji publicznej właściwego do rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, będzie on "bronił" interesu tejże jednostki w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Wyłączona natomiast będzie możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu w trybie postępowania administracyjnego czy też sądowoadministracyjnego (por. uchwała NSA z dnia 19 maja 2003 roku, OPS 1/03, ONSA 2003 nr 4 poz. 115; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 roku, OSK 1017/04, dostępny w bazie Lex pod nr 171164; wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 roku, I OSK 521/05, dostępny w bazie Lex pod nr 189858)
W konsekwencji należy przyjąć, że gmina (miasto na prawach powiatu), której organ rozstrzygał sprawę indywidualną w pierwszej instancji nie tylko nie posiada legitymacji do zaskarżenia decyzji organu odwoławczego, ale także jej interes nie może być uwzględniony na gruncie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrony tymczasowej polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.