Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 maja 2013 r. J. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego, skargę na czynność tego organu polegającą na wystawieniu w dniu 18 marca 2013 r. tytułu wykonawczego nr [...] i skierowaniu go do egzekucji przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. Jako podstawę prawną skargi skarżąca wskazała art. 53 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 6 § 1, art. 7 § 2, art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a. oraz art. 33, art. 169 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 749), polegające na przedwczesnym i bezprawnym wystawieniu tytułu wykonawczego, przy przyjęciu, że skarżąca uchyla się od wykonania obowiązku podatkowego i bez uprzedniego rozpoznania wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, pomimo złożenia wniosku o przyjęcie zabezpieczenia, bez rozpoznania także tego wniosku, a nadto domaganiu się dokonania wpłaty należności na rachunek depozytowy organu podatkowego pomimo jej ściągnięcia w trybie egzekucji.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności tych czynności i nakazanie organowi podatkowemu rozpoznania wniosku o wstrzymanie egzekucji oraz wniosku o przyjęcie zabezpieczenia oraz stwierdzenie, że nie ponosi obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę i kosztów postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że w dniu 25 lutego 2013 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 10 października 2012 r. (sygn. akt I SA/Gd 446/13). Ponadto wskazał, że w dniu 18 czerwca 2013 r. wydano postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 stycznia 2013 r. oraz postanowienie o odmowie przyjęcia zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 p.p.s.a., stosownie do którego, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt od 1-5 powołanego artykułu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ww. ustawy).
W niniejszej sprawie J. T. wniosła skargę na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego polegającą na wystawieniu tytułu wykonawczego z dnia 18 marca 2013 r. nr [...] i skierowaniu go do egzekucji przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. Określając prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków, o których mowa w jej art. 2, powoływana już wyżej ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi w art. 26, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, gdy zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.
Sporządzony według ustalonego wzoru tytuł wykonawczy zawiera - stosownie do przepisu art. 27 u.p.e.a. - adresowane do zobowiązanego pouczenie o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których podstawy zostały wyczerpująco wymienione w jej art.
33. Zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozpatruje organ egzekucyjny w trybie określonym przepisem art. 34 ww. ustawy, to jest po uzyskaniu stanowiska wierzyciela wyrażonego w formie postanowienia, na które służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Uzyskawszy stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, na które to postanowienie zobowiązanemu przysługuje zażalenie. Wniesienie zażalenia na takie postanowienie otwiera drogę do rozpatrzenia zarzutów przez organ wyższego stopnia, a następnie – w przypadku jego nieuwzględnienia - dopuszczalnym czyni wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Jak wynika z treści skargi, jej przedmiotem nie jest jakiekolwiek ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego, jakim był Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G., lecz sama czynność wystawienia tytułu wykonawczego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, działającego jako wierzyciel, która to czynność sama w sobie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, nie jest ona bowiem czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skoro nie dotyczy ona uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jest czynnością o wyłącznie proceduralnym charakterze.
Zważywszy zatem, że kontrola legalności działalności podjętej przez organ administracji publicznej w zakresie dotyczącym wystawienia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej dokonać się może jedynie w drodze szczególnego środka zaskarżenia, jakim jest zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a następnie złożenia zażalenia na postanowienia organu egzekucyjnego uznającego te zarzuty za nieuzasadnione, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca, wniesioną w tejże sprawie skargę, domagającą się - jak to wynika z jej treści - uchylenia przez sąd administracyjny wystawionego przez Naczelnika urzędu Skarbowego tytułu wykonawczego z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], uznać należało za niedopuszczalną, co w konsekwencji rodzi konieczność jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.