Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 lipca 2013 r., W. P. zwrócił się o ustanowienie adwokata w osobie R. B. z Kancelarii Adwokackiej adw. R. B. [...]. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 30 lipca 2013 r.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Zastosowanie w niniejszej sprawie będą zatem miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a.
Z przepisu art. 245 § 3 p.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przy czym ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww. (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych ustalono, że od dnia 25 lutego 2009 r. przebywa w areszcie śledczym, odbywanie kary zakończy w dniu 15 kwietnia 2015 r., przebywając w areszcie nie świadczył ani też nie świadczy pracy, jest współwłaścicielem (na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej) nieruchomości gruntowych niezabudowanych o powierzchni 0.069 ha i 0.2038 ha, na których ustanowiono zabezpieczenia oraz o powierzchni 0.1322 ha, z której prowadzona jest egzekucja, nadto wymienione nieruchomości są przedmiotem postępowania prowadzonego przez sąd cywilny o podział majątku wspólnego, na jego nazwisko zarejestrowane są następujące pojazdy: samochód osobowy [...] z 1991 r. oraz [...] z 1992 r., [...] z 1995 r. (którego współwłaścicielem jest była żona) i przyczepa lekka z 1999 r., poza zadłużeniem wobec ZUS posiada także zadłużenie wobec banków na łączną kwotę około 50.000 zł, z tytułu alimentów w kwocie około 100.000 zł, które zobowiązany jest płacić na rzecz trzech córek w łącznej kwocie 2.150 zł miesięcznie, a także z tytułu podatku od nieruchomości i opłat za energię elektryczną.
W tak ustalonym stanie faktycznym Referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca wykazał, że poniesienie przez niego kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z wyboru spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wnioskodawca nie uzyskuje dochodów, jego majątek w postaci nieruchomości objęty jest postępowaniami zabezpieczającymi, egzekucyjnymi oraz o podział majątku, zaś posiadane przez niego samochody – jak wskazał – nie posiadają żadnej wartości. Nadto posiada on liczne zaległości, których – jak podał – nie spłaca od ponad 4 lat.
Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.