Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r. oddalił skargę L. D. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu radcę prawnego K. J. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2014 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 6 marca 2014 r.) WSA w Gdańsku, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), odrzucił jako niedopuszczalną skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez skarżącą.
Pełnomocnik skarżącej, w pismach z dnia 27 lutego 2014 r. oraz 12 marca 2014 r. dołączonych do opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyroku WSA oraz opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia od ww. postanowienia WSA, wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za ich sporządzenie, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one zapłacone przez skarżącą w całości lub w części. Poinformował także, że przedmiotowe opinie zostały przesłane skarżącej listem poleconym.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490; dalej jako rozporządzenie).
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) i d) rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji stawki minimalne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, zaś w postępowaniu zażaleniowym – 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł. Zatem należne wnioskodawcy wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej ze względu na to, że nie prowadził on sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 221,40 zł.
Natomiast wynagrodzenie należne wnioskodawcy za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł. Przyjąć bowiem należało, iż w sytuacji, gdy w sprawie podjęte zostało postanowienie, na które przysługuje zażalenie, wyznaczonemu radcy prawnemu należy się co do zasady wynagrodzenie zarówno z tytułu sporządzenia i wniesienia zażalenia na to postanowienie, jak i z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do jego wniesienia.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.