Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania P. K., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 30 września 2009 r. w przedmiocie przekazania organowi egzekucyjnemu zgodnie z właściwością rzeczową zarzutów zobowiązanego.
Powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 listopada 2009 r.
Na powyższe postanowienie skarżący w dniu 18 grudnia 2009 r. złożył za pośrednictwem poczty skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, którą przesłał bezpośrednio do tutejszego Sądu (data wpływu - 30 grudnia 2009 r.).
Tutejszy Sąd pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. przesłał skargę według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej. Do organu administracji skarga wpłynęła w dniu 4 stycznia 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Jak podkreśla się w doktrynie zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 248).
Podobne stanowisko zaprezentował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r. podniósł, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a. Nie ma więc znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożyli skargę w organie niewłaściwym (sądzie), gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona (sygn. akt IV SA/Gl 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postanowienie organu odwoławczego zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 listopada 2009 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia skargi na w/w postanowienie – przy uwzględnieniu zasady określonej w art. 83 § 2 P.p.s.a. – upływał w dniu 23 grudnia 2009 r.
Skarga złożona bezpośrednio do tutejszego Sądu wpłynęła w dniu 30 grudnia 2009r., zaś przekazanie przedmiotowej skargi zgodnie z właściwością nastąpiło w dniu 31 grudnia 2009 r., a więc po upływie ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.).
Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.