Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 listopada 2011 r. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania pana K. M., uchylił z całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 10 czerwca 2010 r. i określił wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za grudzień 2005 r.
Powyższa decyzja, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia, została doręczona w dniu 23 listopada 2010 r. Przesyłkę odebrała żona skarżącego pani Z. M. W dniu 21 grudnia 2010 r. pan K. M. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na opisaną powyżej decyzję. Przesyłkę wysłał bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Po wpłynięciu skargi w dniu 23 grudnia 2010 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził w dniu 27 grudnia 2010 r. zarejestrowanie jej w Dzienniku Korespondencji Ogólnej pod nr I/017/72/2010 i przekazanie wraz z odpisem do organu, celem nadania biegu. Skarga została wysłana do organu w dniu 27 grudnia 2010 r. i wpłynęła do Dyrektora Izby Celnej w dniu 29 grudnia 2010 r.
Dyrektor Izby Celnej przekazując skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym – zgodnie z art. 54 § 1 cyt. powyżej ustawy – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w tym przypadku za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej.
W doktrynie oraz orzecznictwie dominujący jest pogląd, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi. W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, nie publ.; postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, nie publ.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy decyzja organu odwoławczego została doręczona żonie skarżącego w dniu 23 listopada 2010 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. decyzję upływał zatem w dniu 23 grudnia 2010 r. Pan K. M. skargę nadał w wymaganym terminie 30 dni, lecz zamiast skierować ją do sądu za pośrednictwem organu, zaadresował ją bezpośrednio do sądu, czyli wbrew postanowieniom art. 54 § 1 ustawy. Skargę złożoną bezpośrednio do Sądu przekazano organowi właściwemu w dniu 27 grudnia 2010 r., co przy przyjęciu tego dnia jako faktycznego dnia nadania skargi czyni ją niedopuszczalną jako wniesioną po upływie 30-dniowego terminu określonego w 53 § 1 ustawy.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę.