Uzasadnienie
Decyzją z dnia 25 maja 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania S. N., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r.
Powyższa decyzja, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie jej zaskarżenia, została doręczona stronie w dniu 14 czerwca 2011 r.
W dniu 12 lipca 2011 r. S. N. nadał w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą skargę na opisaną powyżej decyzję. Przesyłkę skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Po wpłynięciu skargi do Sądu w dniu 15 lipca 2011 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził w dniu 15 lipca 2011 r. zarejestrowanie jej w Dzienniku Korespondencji Ogólnej pod nr [...] i przekazanie wraz z odpisem do organu, celem nadania biegu. Skarga została wysłana do organu w dniu 18 lipca 2011 r. i wpłynęła do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 19 lipca 2011 r.
Dyrektor Izby Skarbowej przekazując skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym – zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. – skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w tym przypadku za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej.
W doktrynie oraz orzecznictwie dominujący jest pogląd, że jeśli skarga została wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, to o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data przekazania skargi przez sąd właściwemu organowi.
W takim przypadku ryzyko przekroczenia terminu do wniesienia skargi obciąża tylko i wyłącznie stronę skarżącą (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 178; postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Wr 379/01, nie publ.; postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1144/10, nie publ.).
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 14 czerwca 2011 r. Ustawowy termin do wniesienia skargi na ww. decyzję upływał zatem w dniu 14 lipca 2011 r. S. N. skargę nadał w wymaganym terminie 30 dni, lecz zamiast skierować ją do Sądu za pośrednictwem organu, zaadresował ją bezpośrednio do Sądu, czyli wbrew postanowieniom art. 54 § 1 P.p.s.a. Skargę złożoną bezpośrednio do Sądu przekazano organowi właściwemu w dniu 18 lipca 2011 r., co przy przyjęciu tego dnia jako faktycznego dnia nadania skargi czyni ją niedopuszczalną jako wniesioną po upływie 30-dniowego terminu określonego w 53 § 1 ustawy.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.