Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z 11 grudnia 2014 r., który – po wznowieniu postępowania w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów – odmówił uchylenia decyzji ostatecznej wydanej w przedmiocie tego podatku.
Pełnomocnik T. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przesłanką niezbędną dla udzielenia ochrony tymczasowej jest możliwość wykonania aktu lub czynności, którego wniosek dotyczy. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.
Co do zasady przymiotu wykonalności nie posiadają więc decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków. (por. t. 7 do art. 61 w B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, publ. baza LEX 2013).
W niniejszej sprawie należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług, nie jest decyzją nadającą się do wykonania, gdyż nie tworzy skutków materialnoprawnych, np. w postaci obowiązku strony do konkretnego zachowania – nie rodzi dla skarżącego żadnych praw, ani obowiązków określonych prawem materialnym, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy; nie nadaje się do wykonywania w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji.
W zaskarżonej decyzji odniesiono się jedynie (negatywnie) do żądania podatnika uchylenia decyzji ostatecznej określającej kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Zaskarżone orzeczenie nie stwierdza zatem ani nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak te (pieniężne) określone w ostatecznej decyzji wymiarowej, dotyczącej ww. podatku. Z tych względów nie jest możliwe procedowanie w zakresie pozbawienia takiej decyzji skuteczności w ramach sądowej ochrony tymczasowej.
W związku z tym, że zaskarżonej decyzji brak jest przymiotu wykonalności, Sąd nie mógł zatem uwzględnić wniosku skarżącego.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.