Uzasadnienie
M. M. wniósł skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 listopada 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 czerwca 2009 r., orzekającą o odpowiedzialności podatkowej płatnika oraz określającej za listopad 2007 r. wysokość należności z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku od towarów i usług w kwocie 256.823,00 zł.
Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że kwota zaległości wynosi 46.004,80 zł. W celu jej uiszczenia skarżący musiałby zaciągnąć pożyczkę bankową i ponieść związane z tym koszty. Wykonanie decyzji mogłoby go narazić na znaczne i niepowetowane szkody. Tymczasem sama podstawa prawna wydanej decyzji budzi wątpliwości. Także przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa o zbadanie z Konstytucją przepisu art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U z 2004 r. nr 54, poz. 535), który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 w/w ustawy).
W ocenie Sądu wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Za uwzględnieniem wniosku przemawiała wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego, co powoduje, że do wykonania tej decyzji niezbędne byłoby zadłużenie się podatnika i poniesienie związanych z tym znacznych kosztów. Okoliczność ta świadczy o ryzyku wyrządzenia znacznej szkody.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.