Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 8 czerwca 2015 r., skarżący R. P. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 czerwca 2015 r. skarżący został poinformowany, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych nie podlegają opłatom sądowym. Jednocześnie wezwano skarżącego do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia, czy podtrzymuje swój wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.
W piśmie z dnia 20 lipca 2015 r. skarżący oświadczył, że podtrzymuje wniosek z dnia 8 czerwca 2015 r.
W związku z powyższym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 lipca 2015 r. przesłano skarżącemu formularz PPF celem jego wypełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Dnia 19 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał wypełniony urzędowy druk PPF, w którym wskazał, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest odmowa umorzenia skarżącemu należności z tytułu nieuregulowanych przez niego składek na ubezpieczenie społeczna, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy.
Przepis zawarty w art. 239 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. stanowi, że strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Powyższe oznacza, że skarżący jest w niniejszej sprawie ustawowo zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych i nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
W tym stanie sprawy rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie przez zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne.
Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.