Uzasadnienie
Pełnomocnik W. K. we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi określonego w kwocie 2.100 zł zwróciła się o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Do wniosku dołączono wypełniony i podpisany przez skarżącego urzędowy formularz PPF.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że oceny zasadności złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należało dokonać w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. przyznał bowiem skarżącemu w niniejszej sprawie prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Ze złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów (odpisów zawiadomień o wszczęciu egzekucji z 14 kwietnia i 17 czerwca 2010 r., obwieszczenia z 28 lipca 2010 r. o licytacji ruchomości, zaświadczenia naczelnika urzędu skarbowego z 18 sierpnia 2011 r. o nieskładaniu przez skarżącego zeznania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.), a także dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, korzysta z jednego pokoju użyczonego mu przez żonę, pomiędzy małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, nie osiąga dochodów, nie otrzymuje pomocy od instytucji państwowych, bieżące koszty utrzymania zaspokaja dzięki pomocy rodziny, nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym nieruchomości, oszczędności, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, stan jego zadłużenia wobec banków w 2010 r. wynosił 493.587,94 zł (należność główna).
Ponadto, na skutek prowadzonej przez komornika sądowego egzekucji utracił on gospodarstwo rolne wraz z inwentarzem żywym, a także sprzęt rolniczy. Z przedłożonego postanowienia Sądu Apelacyjnego [...] wynika, że skarżący został zwolniony od kosztów sądowych w postępowaniu kasacyjnym w całości oraz sąd ustanowił na jego rzecz pełnomocnika z urzędu w tym postępowaniu.
W tym miejscu wskazać należy, że treść niniejszego wniosku oraz dołączone do niego dokumenty pozwalają przyjąć, że sytuacja finansowa i rodzinna skarżącego nie zmieniła się od czasu złożenia przez niego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu z dnia 18 lipca 2009 r. Wniosek ten Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. – mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt II GZ 93/10 – uwzględnił, uznając, iż skarżący nie ma dostatecznych środków na opłacenie pomocy prawnej udzielonej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, przyjąć należało, że skarżący wykazał, iż nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym uiszczenia kosztów sądowych, spełniając tym samym ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Za taką oceną przemawia brak dochodów, konieczność korzystania z pomocy rodziny, okoliczność nieposiadania zasobów pieniężnych i majątku.
Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.