Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 – dalej jako "O.p."), art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 – dalej jako "u.p.o.l."), art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 – dalej jako u.p.g.k.), po rozpatrzeniu odwołania K. S. – dalej jako "Skarżąca" od decyzji Wójta Gminy (dalej jako "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia 17 września 2020 r. dotyczącej zmiany decyzji w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego za 2020 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:
W dniu 29 czerwca 2020 r. Skarżąca jako właściciel nieruchomości - działki nr [...] o łącznej powierzchni 1300 m2 i budynku o funkcji letniskowej wniosła o zmianę stawki podatku od nieruchomości i zastosowanie stawki dla budynku mieszkalnego z uwagi na wprowadzoną w dniu 27 lutego 2020 r. zmianę klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków. Wyjaśniła, że uprzednio budynek sklasyfikowany był jako budynek niemieszkalny i jako taki został opodatkowany.
Decyzją z dnia 17 września 2020 r. Wójt odmówił Skarżącej zmiany wydanego przez siebie nakazu płatniczego z dnia 29 stycznia 2020r. na łączne zobowiązanie pieniężne obejmujące podatek od nieruchomości i podatek rolny za 2020 r.
Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w ewidencji gruntów i budynków jej budynek nie jest ujawniony jako budynek niemieszkalny oraz służy w całości stałemu zamieszkiwaniu i zaspokajaniu jej podstawowych potrzeb życiowych i mieszkaniowych. Jako podstawę swojego stanowiska odwołująca się wskazuje interpretację podatkową Ministerstwa Finansów Departamentu Podatków Sektorowych Lokalnych oraz Podatku od Gier. W interpretacji tej wskazano, że budynki letniskowe pełniące funkcję mieszkalną, czyli służące stałemu zamieszkiwaniu i zaspokajaniu potrzeb życiowych podatnika i jego rodziny, mogą być opodatkowane według stawek jak dla budynków mieszkalnych, jeśli w ewidencji budynków nie zostały ujawnione jako niemieszkalne.
Decyzją z dnia 7 grudnia 2020 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu SKO w pierwszej kolejności wyjaśniło, że decyzją, o zmianę której wniosła Skarżąca, organ I instancji ustalił podatek od nieruchomości i podatek rolny za 2020 r. Przedmiotem opodatkowania był grunt działki nr [...] (działka rolna) i działka nr [...] o powierzchni 600 m2. Działka ta sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako B (tereny mieszkaniowe). Na działce tej znajduje się budynek o powierzchni 175.64 m2, oznaczony jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Te dane wynikają z informacji złożonej przez Skarżącą w sprawie podatku od nieruchomości za 2016 r. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, SKO utrzymało w mocy tę decyzję. Od powyższej decyzji SKO Skarżąca nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Organ odwoławczy stwierdził, że z dokumentów przedstawionych w aktach sprawy wynikało, że wskazany budynek to budynek o funkcji letniskowej. Grunt uznany został za grunt budowlany. Świadczy o tym pozwolenie na budowę z dnia 3 marca 1989r. Organ I instancji decyzją z dnia 2 lipca 2017 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie funkcji tego budynku na budynek o funkcji mieszkaniowej.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że stawki podatku zastosowane w przypadku wskazanego gruntu i budynku letniskowego wynikają z uchwały Rady Gminy z 25 października 2019 r. w sprawie podatku od nieruchomości i zwolnień od tego podatku.
W ocenie SKO, z przedstawionej interpretacji Ministerstwa Finansów z dnia 15 stycznia 2020 r. wynika jednoznacznie, że informacje dotyczące funkcji budynku mają dla organu charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. W razie niezgodności zapisów w ewidencji ze stanem faktycznym treść ewidencji może być zmieniona. W sytuacji, gdy budynek nie jest objęty ewidencją gruntów i budynków, jego przeznaczenie i funkcję mieszkalną wykazać można wszelkimi prawnie dopuszczalnymi dowodami np. pozwolenie na budowę, pozwolenie na użytkowanie. Te decyzje stanowią dokumenty urzędowe i stanowią dowód co zostało w nich urzędowo poświadczone. W niniejszej sprawie nie jest to interpretacja wiążąca, a poza tym nie przedstawiono w niej żadnych nowych argumentów, które nie były znane organom obu instancji. Słusznie zatem, w opinii SKO, rozpatrując wniosek odwołującej się o zmianę decyzji - nakazu płatniczego za 2020 r. w części dotyczącej podatku od nieruchomości, organ I instancji odmówił dokonania zmiany decyzji.
SKO wskazało, że zgodnie z art. 254 § 1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 O.p. jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach. Postępowanie prowadzone w oparciu o przepis art. 254 O.p. nie może zatem zmierzać do powtórnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Organ podatkowy, wydając decyzję na podstawie wskazanego przepisu powinien uzasadnić zastosowanie tego trybu, w tym wystąpienie zmian w stanie faktycznym, które zaszły po dacie doręczenia decyzji ostatecznej.
Zdaniem SKO, należy zatem rozważyć, czy faktycznie po wydaniu decyzji z dnia 29 stycznia 2020 r. nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, która jest przewidziana w przepisach obowiązujących tj. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym przypadku chodzi o przepis art. 5 tej ustawy dotyczący stawek podatku od nieruchomości - podatku od budynku, który odwołująca się uznaje za mieszkalny, ma wpływ na jej treść.
Organ I instancji rozpatrując sprawę wskazał, że podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ podatkowy stwierdził, że nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków oraz że dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze należą do danych bezwzględnie wiążących organ podatkowy. Użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania w podatku od nieruchomości, w podatku rolnym i podatku leśnym, powinny zostać uwzględnione zawarte w ewidencji gruntów i budynków elementy przedmiotowe i podmiotowe. O sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków a organ podatkowy nie ma prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania, tylko powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.
Zdaniem SKO, organy podatkowe oparły swoje stanowisko na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Kartuskiego. Do dnia 27 lutego 2020 r. budynek, o którym mowa był oznaczony jako budynek niemieszkalny - "pozostałe budynki niemieszkalne". Z aktualnej informacji z rejestru gruntów i z rejestru budynków wynika, że budynek mieszkalny usytuowany jest na działce nr 61/1 oznaczonej w ewidencji symbolem "B" o powierzchni 600 m2. Jako funkcję główną w ewidencji dla tego budynku wypisano "budynek letniskowy".
Zdaniem SKO, funkcja tego budynku jest zgodna z wydanym przez organ I instancji pozwoleniem na budowę z dnia 3 marca 1989 r. Na podstawie tego pozwolenia wybudowany został bezsprzecznie dom letniskowy a nie domek letniskowy. Ta okoliczność, w ocenie organu odwoławczego, stanowiła podstawę do zmiany danych w ewidencji budynków. W ewidencji zmieniono dane i budynek zaklasyfikowany jako "niemieszkalny" został uznany za "budynek mieszkalny". Wpisana została jego funkcja "letniskowa" bo jako taki budynek ten został wybudowany.
SKO wyjaśniło, że w ustawodawstwie nie została sprecyzowana ustawowa definicja domu letniskowego. W nieobowiązującej już ustawie Prawo lokalowe pod tym pojęciem rozumiano budynek położony na terenie wsi lub w rejonie przeznaczonym na cele rekreacyjne ludności, służący właścicielowi i jego bliskim do wypoczynku. SKO podziela stanowisko odwołującej się, że budynek będący w jej posiadaniu i użytkowany jako budynek mieszkalny musiał zostać sklasyfikowany jako budynek mieszkalny, skoro wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę. Jest faktycznie skalsyfikowany jako budynek trwały - trwale związany z gruntem i wybudowany z materiałów budowlanych oraz spełnia warunki przewidziane dla budynków przeznaczonych na stały pobyt ludzi - symbol PKOB grupa 111 klasa 1110 budynki samodzielne-jednorodzinne. Budynek ten nie jest domkiem letniskowym, który winien być sklasyfikowany jako niemieszkalny w KŚT poz. 109, budynek czasowo przeznaczony na stały pobyt ludzi lub nie przeznaczony na taki stały pobyt, najczęściej nie związany trwale z gruntem.
Dla ustalenia stawki podatkowej dla budynku, którego sprawa dotyczy, podstawowe znaczenie ma jego funkcja. Dom został wybudowany jako dom letniskowy. Ta jego funkcja została wymieniona w ewidencji budynków, co wskazano wyżej. Budynek, jako przedmiot opodatkowania ma funkcję letniskową i to ona determinuje stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a u.p.o.l.
Stosownie do tego przepisu Rada Gminy w powołanej uchwale z dnia 25 października 2019 r. przewidziała stawkę 7,82 zł za 1m2 powierzchni budynku letniskowego, jako budynku pozostałego.
SKO stwierdziło końcowo, że organ I instancji zasadnie wyjaśnił, iż budynek letniskowy mieści się w pojęciu budynku mieszkalnego, gdy będzie użytkowany przez jego właściciela służąc zaspokajaniu podstawowych potrzeb mieszkalnych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych czy lokaty kapitału) o ile nie został on zakwalifikowany jako budynek letniskowy lub niemieszkalny w ewidencji gruntów i budynków. Obowiązująca zmiana w ewidencji gruntów i budynków nie zezwala na przyjęcie w przypadku budynku wskazanego wyżej, stawki podatku od nieruchomości właściwej dla budynku mieszkalnego. Z tego powodu organ I instancji orzekł o odmowie zmiany decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji SKO z dnia 7 grudnia 2020 r. naruszenie:
- - prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l. poprzez błędne uznanie, że jej budynek nie stanowi budynku mieszkalnego w rozumieniu tego przepisu, co uzasadniałoby starowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości za 2020r.;
- - procedury podatkowej - art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez zaniechanie czynności dowodowych pozwalających na ustalenie, w jakim charakterze przedmiotowy budynek był przez nią wykorzystywany w roku podatkowym 2020, co maiło wpływ na wynik postępowania.
Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że dom letniskowy może być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych, jeżeli jest on przeznaczony do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych podatnika. Ta okoliczność nie była w ogóle przedmiotem zainteresowania w trakcie postępowania dowodowego a organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu Skarżącej, wskazującej na tę okoliczność.
W ocenie Skarżącej organy obu instancji ograniczyły się do pobieżnej analizy danych z ewidencji gruntów i budynków, nie badając w ogóle rzeczywistej funkcji budynku.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Kontroli Sądu poddana została decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie zmiany decyzji w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego za 2020 r.
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 254 § 1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 O.p. jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach. Postępowanie prowadzone w oparciu o przepis art. 254 O.p. nie może zatem zmierzać do powtórnego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Organ podatkowy, wydając decyzję na podstawie wskazanego przepisu powinien uzasadnić zastosowanie tego trybu, w tym wystąpienie zmian w stanie faktycznym, które zaszły po dacie doręczenia decyzji ostatecznej.
Zdaniem Sądu, SKO zasadnie stwierdziło, że po wydaniu decyzji z dnia 29 stycznia 2020 r. nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, która jest przewidziana w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Z prawidłowo zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że budynek stanowiący własność Skarżącej jest budynkiem mieszkalnym o funkcji letniskowej. Takie dane wynikają z informacji z kartoteki budynków i są dla organów podatkowych wiążące, co wynika z prawidłowo zastosowanego przez organy podatkowe obu instancji przepisu art. 21 u.p.g.k.
Do dnia 27 lutego 2020 r. budynek, o którym mowa był oznaczony jako budynek niemieszkalny - "pozostałe budynki niemieszkalne". Z aktualnej informacji z rejestru gruntów i z rejestru budynków wynika, że budynek mieszkalny usytuowany jest na działce nr [...] oznaczonej w ewidencji symbolem "B" o powierzchni 600 m2. Jako funkcję główną w ewidencji dla tego budynku wypisano "budynek letniskowy".
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że funkcja tego budynku jest zgodna z wydanym przez właściwy organ pozwoleniem na budowę z dnia 3 marca 1989 r. Na podstawie tego pozwolenia wybudowany został bezsprzecznie dom letniskowy. Ta okoliczność zasadnie stanowiła podstawę do zmiany danych w ewidencji budynków, natomiast nie wpłynęło to na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego. W ewidencji zmieniono dane i budynek zaklasyfikowany jako "niemieszkalny" został uznany za "budynek mieszkalny". Wpisana została jego funkcja "letniskowa" bo jako taki budynek ten został wybudowany. Dla ustalenia stawki podatkowej dla budynku, którego sprawa dotyczy, podstawowe znaczenie ma jego funkcja. Dom został wybudowany jako dom letniskowy. Ta jego funkcja została wymieniona w ewidencji budynków, co wskazano wyżej. Budynek, jako przedmiot opodatkowania ma funkcję letniskową i to ona determinuje stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a u.p.o.l.
Zdaniem Sądu twierdzenia organów podatkowych w tym zakresie są prawidłowe. Organy zasadnie przyjęły, że w sprawie rozpoznawanej nie doszło zatem do zmiany stanu faktycznego, która uzasadniałaby zmianę wysokości zobowiązania.
Podkreślić trzeba, że organ podatkowy, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, nie dysponuje pełną swobodą w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jeśli chodzi o ustalenia dotyczące podstawy opodatkowania, tj. powierzchni gruntów, czy powierzchni użytkowej budynków lub ich części (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). W tym zakresie jest bowiem związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. Stanowi o tym powołany art. 21 ust. 1 u.p.g.k., zgodnie z którym, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.
Dopóki dane te nie zostaną zmienione, organy podatkowe mają obowiązek wyliczania podatku, jak i przyjmowania właściciela gruntu na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, zaś podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 818/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, nie mogą przyjąć innej postawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych w tej ewidencji wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. a tym samym, stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone.
Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków oznacza w konsekwencji, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, nie są także uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Pogląd taki został już wyrażony w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych, a Sąd podziela takie stanowisko na gruncie niniejszej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1040/10, wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy podatkowe, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, uwzględniły również informacje złożone przez Skarżącą. W niniejszej sprawie Skarżąca argumentowała, że organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych i prawnych i nie odniósł się do twierdzenia o mieszkalnym charakterze spornego budynku.
Sąd nie podziela powyższych zarzutów, albowiem organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na złożoną deklarację oraz ewidencję gruntów i budynków i wskazaną w niej funkcję budynku, jako budynku letniskowego.
Co już wskazano powyżej, ocena i kontrola rzetelności danych zawartych w ewidencji nie leży w zakresie kompetencji organu podatkowego, dlatego też odmawia mu się prawa do dokonywania samodzielnych ustaleń jeśli chodzi o dane dotyczące konkretnych nieruchomości, jakie uwidaczniane są w ewidencji gruntów i budynków. Podnieść również należy, że w toku ustalania danych decydujących o wysokości zobowiązania podatkowego organ wziął pod uwagę również dostępną informację podatkową złożoną przez podatnika. Przy czym informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych, jaką podatnik - będący osobą fizyczną, jest zobowiązany złożyć na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. winna odzwierciedlać rzeczywisty stan nieruchomości. Obowiązek złożenia tej informacji powstaje w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających m.in. zmianę wysokości opodatkowania (art. 6 ust. 3 u.p.o.l.).
Zatem to na podatniku spoczywa obowiązek powiadamiania organu podatkowego o zmianach dotyczących podlegających opodatkowaniu gruntów i budynków, które mają wpływ na wysokość opodatkowania. W przeciwnym razie organ będzie brał pod uwagę informacje przekazane przez podatnika w poprzednich latach podatkowych. W niniejszej sprawie organy podatkowe uwzględniły, oprócz danych zawartych w ewidencji gruntów, również informację złożoną przez podatnika. Za podstawę opodatkowania przyjęły powierzchnię budynku letniskowego w oparciu o ujawnione dane.
Niemiarodajnym jest przyjęcie dla potrzeb postępowania podatkowego i ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości, że skoro budynek letniskowy jest użytkowany całorocznie i zaspokaja potrzeb mieszkaniowe Skarżącej, to jest budynkiem mieszkalnym i z tej racji winna być zastosowana stawka podatku jak od budynków mieszkalnych. Dane z ewidencji i klasyfikacji budynków nie mogą być korygowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości a przedmioty opodatkowania nie mogą być samodzielnie klasyfikowane przez organy podatkowe ze względu na ich rzeczywistą funkcję lub faktyczne wykorzystywanie, jakby tego oczekiwała Skarżąca.
W ocenie Sądu organ podatkowy pierwszej instancji ustalił podstawę opodatkowania w sposób, który znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawa., a w sprawie nie wystąpiły zmiany okoliczności faktycznych skutkujące zmianą wysokości podatku od nieruchomości. W tym stanie sprawy SKO miało pełne podstawy, aby zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymać w mocy. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze organ odwoławczy w sposób wyczerpujący odniósł się do zarzutów, jakie Skarżąca podniosła w odwołaniu. SKO wyjaśniło na podstawie jakich dowodów uznało, że zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie zostało ustalone w prawidłowej wysokości.
Sąd stanął na stanowisku, że organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.