Uzasadnienie
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym A.N. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżąca podniosła, że przymusowa egzekucja zaległości z tej decyzji wynikającej wywoła nieodwracalne negatywne konsekwencje w postaci zagrożenia egzystencji skarżącej i jej rodziny, a co za tym idzie pozbawi ją szansy na normalne funkcjonowanie w społeczeństwie. Ewentualny zwrot wyegzekwowanej kwoty po uzyskaniu korzystnego rozstrzygnięcia Sądu nie naprawi tak powstałej szkody, albowiem kwota zaległości w znaczący sposób "przenosi dochody i możliwości finansowe skarżącego i jej rodziny".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).
Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
Rozpatrując złożony przez stronę wniosek w granicach wyznaczonych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. należy zauważyć, że jego uzasadnienie sprowadza się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zagrożenia egzystencji skarżącej i jej rodziny. Wywody zawarte w omawianym wniosku nie zostały jednak połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony skarżącej, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, nie podano żadnych okoliczności pozwalających na ustalenie stanu majątkowego skarżącej, wysokości i rodzaju zobowiązań, kosztów utrzymania i wpływu ubytku finansowego związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji na utrzymanie skarżącej i jej rodziny. Brak jakichkolwiek bliższych danych co do stanu majątkowego skarżącej nie pozwala tym samym na weryfikację jej twierdzeń co do tego, iż nie jest ona w stanie uiścić zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji bez uszczerbku dla utrzymania swojego i rodziny.
Należy też zauważyć, że każdy akt administracyjny zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro sąd jest związany w ocenie wniosku przesłankami zawartymi w art. 61 § 3 p.p.s.a., to w interesie strony pozostaje uzasadnienie wniosku przez wykazanie możliwości zajścia tych przesłanek i uprawdopodobnienia okoliczności na taką możliwość wskazujących. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie, sprowadzającego się jedynie do ogólnikowych twierdzeń, bez odwołania się do konkretnych okoliczności popartych stosownymi dokumentami, uniemożliwił pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku.
Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.