Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 marca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Spółka, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 stycznia 2017 r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej.
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
W dniu 29 listopada 2016 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez osobę podającą się za przedstawiciela firmy E oraz podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie pomniejszenia podstawy opodatkowania w związku z otrzymaniem ww. faktur.
We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
A sp. z o.o. (Spółka) jest przedsiębiorcą prowadzącym od sierpnia 2013 r. działalność m. in. w zakresie usług spedycyjnych oraz krajowego i międzynarodowego transportu towarów. Deklaracje VAT-7 składane są co miesiąc. Wykonując działalność gospodarczą korzysta z usług podwykonawców - przedsiębiorców transportowych.
Istniejąca w Spółce procedura udzielania zleceń transportowych polega na tym, że za pośrednictwem komunikatora giełdy transportowej "Trans.eu", telefonicznie, mailowo oraz czasem sms, następuje akceptacja stawki proponowanej przez przewoźnika (oferenta), po czym Spółka przygotowuje zlecenie w jej systemie przez pracowników, w tym przez Pracownika 1 lub Pracownika 2 lub Pracownika 3, a dalej zlecenie jest przesyłane w formie e-mail do zleceniobiorcy. W przypadku stałych przewoźników procedura udzielania zleceń transportowych polega na tym, że następuje ustalenie ceny, trasy, dat (poprzez komunikator giełdy transportowej "Trans.eu", telefonicznie, mailowo oraz czasem sms), zaś po akceptacji warunków przewozu następuje wygenerowanie zlecenia z systemu Spółki i przesłanie zlecenia do tego przewoźnika, następnie ma miejsce koordynacja zlecenia oraz weryfikacja stanu, jakości i ilości dostarczonego towaru.
W przypadku nowych przewoźników (pierwsze zlecenie) następuje sprawdzenie dokumentów firmy (ubezpieczenie, dokumenty rejestracyjne, licencje), ustalenie ceny, trasy, dat (poprzez komunikator giełdy transportowej "Trans.eu", telefonicznie, mailowo oraz czasem sms), zaś po akceptacji warunków, wygenerowanie zlecenia z systemu i przesłanie do przewoźnika. Następnie ma miejsce koordynacja zlecenia oraz weryfikacja stanu, jakości i ilości dostarczonego towaru.
Spółka nawiązała współpracę z Osobą A w ten sposób, że zleciła firmie B, w której najprawdopodobniej była Ona zatrudniona, wykonanie przewozu. Następnie Spółka zleciła reprezentowanej przez Osobę A firmie C wykonanie kolejnych przewozów. W dalszej kolejności Osoba A informowała przedstawicieli Spółki o kolejnych zmianach pracodawców, w tym o współpracy z firmą D, a następnie E. W następstwie nawiązanej w powyższy sposób współpracy z Osobą A Spółka zleciła Jej jako reprezentantce D wykonanie X przewozów na łączną sumę X złotych, a jako reprezentantce E wykonanie X przewozów na łączną sumę X złotych.
Osoba A, po wykonaniu każdego z przewozów przesyłała na rzecz Spółki faktury VAT, które były przez Spółkę opłacane. Kontakt z Osobą A jako działającą w imieniu E oraz D odbywał się również poprzez komunikator giełdy transportowej "Trans.eu", telefonicznie, mailowo oraz czasem sms przez pracowników Spółki.
Spółka po porównaniu tras, dat faktur i danych podmiotów wystawiających faktury oraz CMR, ustaliła istnienie niezgodności polegających na tym, że zlecenia Spółki były wystawiane na firmę E, a zupełnie inna firma, jako podmiot wykonujący transport, widniała na niektórych dokumentach przewozowych CMR. Nadto wskazana na niektórych fakturach cena usługi transportowej oferowanej przez Osobę A Spółce była niższa aniżeli wynagrodzenie jakie miał otrzymać sam przewoźnik docelowy, co nie było ze sobą spójne i logiczne. W następstwie powyższych przedstawiciel Spółki zadzwonił do firmy E z zapytaniem czy podmiot ten wie o istnieniu Spółki. Uzyskana odpowiedź była negatywna.
Od tego momentu Spółka zawiesiła współpracę z Osobą A oraz skontaktowała się z przedstawicielami firmy E, na skutek czego przedstawiciele tej firmy udzielili informacji, że Osoba A nie była i nie jest zatrudniona w firmie E, lecz udzielała tej firmie zleceń transportowych jako przedstawiciel firmy C. Informacje te potwierdziło spotkanie przedstawicieli Spółki z przedstawicielami firmy E, które odbyło się w siedzibie Spółki.
W następstwie ww. postępowania sprawdzającego wewnątrz Spółki oraz w oparciu o dane od przedstawiciela E ujawniono, że zachodzi znaczne prawdopodobieństwa, że Osoba A:
- 1) wykorzystywała do bezpośredniej realizacji zleceń na rzecz Spółki firmę E mając z tym podmiotem zawartą umowę jako reprezentant firmy C i nie informując Spółki o tych okolicznościach;
podając się wobec Spółki jako rzekomy przedstawiciel E oferowała wykonanie zlecenia transportowego na rzecz Spółki i wystawiała na jej rzecz faktury VAT w wysokości mniejszej aniżeli faktury, którymi została obciążana firma C przez przewoźnika E; przedkładała Spółce faktury VAT niewystawione przez firmę E oraz ze wskazaniem nieprawdziwych danych w zakresie numeru faktury, kwoty, rachunku bankowego, na który była przez Spółkę dokonywana zapłata, nie rozliczała się lub rozliczała się częściowo i ze znacznym opóźnieniem z należności względem firmy E, mimo że otrzymywała w całości należności z tytułu faktur wystawionych przez nią w sposób jak opisany w punkcie 3 powyżej.
W każdym przypadku faktury otrzymane przez Spółkę w okolicznościach jak w punktach 1-4 powyżej potwierdzają czynności faktycznie wykonane (rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, albowiem przewozy były wykonywane), Spółka zawsze otrzymywała list przewozowy CMR, jako dowód wykonania usługi. Wszystkie faktury otrzymane przez Spółkę w okolicznościach jak w punktach 1-4 powyżej zostały opłacone przez Spółkę, która odliczyła podatek VAT oraz podstawę opodatkowania CIT.
W związku z powyższym opisem zadano pytanie, czy Spółka miała prawo odliczyć podatek VAT, wynikający z faktur otrzymanych w okolicznościach wskazanych w uzasadnieniu od Osoby A, pochodzących rzekomo od firmy E oraz pomniejszyć podstawę opodatkowania CIT, w sytuacji, gdy:
faktury były wystawiane przez Osobę A nie w imieniu zarejestrowanego przedsiębiorcy - firmy E, lecz bez jego wiedzy i Osoba A nie jest pracownikiem firmy E, czynności przewozu wskazane w tych fakturach zostały faktycznie wykonywane przez firmę E na zlecenie Osoby A, zatem dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, przy czym wystawione zostały pomimo nieistnienia bezpośredniej więzi (bez zlecenia) pomiędzy Spółką a firmą E?
Zdaniem Wnioskodawcy, miał prawo odliczyć VAT wynikających z faktur otrzymanych od firmy E oraz pomniejszyć podstawę opodatkowania CIT. Podstawą do ograniczenia odliczenia podatku naliczonego oraz pomniejszenia podstawy opodatkowania CIT nie może być jedynie wykonywanie prawa do odliczenia mające znamiona oszustwa lub gdy podatnik wiedział, że otrzymywane faktury od dostawcy usług uczestniczyły w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w obu podatkach. W świetle przepisów wspólnotowych wszelkie krajowe ograniczenia w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego czy CIT nie mogą być interpretowane inaczej aniżeli w powiązaniu z weryfikacją, czy dany podatnik był świadomy lub też mógł wiedzieć, że jego kontrahent jest nieuczciwy lub niesolidny. Spółka nadmieniła, że działała w dobrej wierze, otrzymywała faktury potwierdzające wykonanie usług dostawcy wraz z listem przewozowym CMR z pieczątkami i podpisami. Wszystkie należności za usługi transportowe zostały uregulowane przez Spółkę.
Faktury otrzymane przez Spółkę, jako podatnika VAT, dokumentują czynności rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, są one opodatkowane VAT, zaś działania podejmowane przez nią nie miały na celu obejścia przepisów prawa, Spółka wykorzystuje nabyte usługi do czynności opodatkowanych. W związku z powyższym Spółka uważa, że zachowała prawo do odliczenia VAT oraz pomniejszenie podstawy CIT w przedmiotowe sprawie.
W dniu 30 stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stwierdzając, że kwestia przedstawiona we wniosku nie mieści się w ramach postępowania w zakresie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, uregulowanego w rozdziale 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 618 ze zm.).
Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, Spółka złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie interpretacji zgodnie z jej wnioskiem. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:
art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, przejawiające się w niewydaniu interpretacji indywidualnej pomimo złożenia wniosku o jej wydanie spełniającego określone tym przepisem przesłanki;
art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przejawiające się w jego błędnym zastosowaniu i w konsekwencji uznaniu, że rozpatrzenie złożonego wniosku o wydanie interpretacji prowadziłoby do naruszenia przez organ podatkowy kompetencji innych (właściwych) organów podatkowych w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz odpowiedniego stosowania przepisów regulujących ich prawa i obowiązki;
art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędne zastosowanie i konsekwencji uznanie, że wystąpiły przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie interpretacji, mimo, że nie budzi wątpliwości, że Spółka jest stroną w sprawie, wniosek dotyczy zastosowania przepisów prawa podatkowego, zaś uzyskanie interpretacji wpłynie na prawa i obowiązki Spółki w sferze prawa podatkowego.
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że w myśl art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakiekolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania wskazanych w cyt. przepisie, w związku z pozostałymi regulacjami Ordynacji podatkowej odnoszącymi się do "postępowania interpretacyjnego" prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, tj. zawierającej niezbędne elementy przewidziane w ustawie i spełniającej przypisane jej funkcje, zachodzą m.in. wtedy, gdy wniosek dotyczy zagadnienia nieunormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, gdyż jej wydanie wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a nie przepisów prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nieregulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej lub uprawnień wnioskodawcy, czy też wymaga zbadania charakteru wykonywanych operacji gospodarczych.
W świetle powyższego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Treść złożonego wniosku, a w szczególności zadane pytanie oraz przedstawione stanowisko a także argumentacja zawarta w zażaleniu wskazują bowiem, że intencją Spółki było uzyskanie rozstrzygnięcia, czy ustalony w wyniku przeprowadzonego przez nią postępowania sprawdzającego sposób działania kontrahentów, w tym istniejące – w jej ocenie — niezgodności, dają Spółce, jako nabywcy, możliwość skorzystania z uprawnienia w zakresie odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur oraz obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych.
Ustalenie stanu faktycznego istotnego dla określenia skutków podatkowych wymaga uprzedniego poznania treści czynności prawnej, z którą ten stan się wiąże. Jakakolwiek klasyfikacja zdarzeń na gruncie prawa podatkowego nie może mieć miejsca, jeżeli wcześniej nie zostanie ustalony rzeczywisty przebieg transakcji, jej strony oraz skutki, jakie to zdarzenie wywołało. Wadliwe rozpoznanie zdarzeń oraz zakwalifikowanie czynności prawnej powoduje konsekwencje w postaci wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i ostatecznie, wadliwego określenia skutków podatkowych. Dlatego też na gruncie prawa podatkowego tak wielką uwagę przywiązuje się do wykładni oświadczeń woli, co pozwala na ustalenie skutków, które one wywołują, jednakże w myśl art. 14h ustawy, przepis art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w przypadku postępowania w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych.
Zdaniem organu, w tak przedstawionych okolicznościach sprawy, w pierwszej kolejności musiałby dokonać "weryfikacji" opisanych we wniosku zdarzeń gospodarczych pod kątem ich zgodności ze stanem rzeczywistym i obowiązującymi przepisami prawa, co nie jest możliwe w trakcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej, lecz może nastąpić tylko w toku prowadzonego postępowania kontrolnego lub postępowania podatkowego, bądź czynności sprawdzających dokonanych przez uprawniony do tego organ podatkowy. Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, organ interpretacyjny nie dysponuje odpowiednimi "narzędziami" umożliwiającymi potwierdzenie określonych zdarzeń gospodarczych, gdyż - na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej - przepisy działów IV, V i VI regulujących postępowanie dowodowe, nie mają zastosowania.
Z przedstawionych względów, mając na uwadze treść art. 165a Ordynacji podatkowej, w związku z art. 14h tej ustawy, wbrew poglądowi zawartemu w zażaleniu, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia złożonego wniosku. Wobec tego tutejszy organ zobligowany był wydać, na podstawie art. 165a § 1 ustawy, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Tym samym nie doszło do naruszenia ww. normy prawnej oraz art. 14b § 1 i 2a ww. ustawy.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym i zasądzenie kosztów postępowania.
Spółka w skardze podniosła zarzuty analogiczne jak w zażaleniu. Wskazała, że intencją ustawodawcy przyświecającą wprowadzeniu do systemu prawa podatkowego możliwości uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego było umożliwienie podatnikom uzyskania urzędowej wykładni tych przepisów w taki sposób, aby wiedzieli jak się do nich stosować i jak należycie kwalifikować pod względem podatkowym różnorakie zdarzenia gospodarcze. Ustawodawca umożliwił przy tym zarówno złożenie wniosku o wydanie interpretacji w zakresie zdarzeń, które już wystąpiły, jak też w odniesieniu do tych zdarzeń, które mogą wystąpić w przyszłości - zamierzeń podatnika wywołujących określone skutki w sferze prawa podatkowego.
Spółka podniosła, że przedstawiła stwierdzony stan faktyczny, opisując go jako ujawniony mechanizm działania podmiotów lub osób z nią współpracujących w przeszłości, który wzbudził jej wątpliwości w zakresie możliwych skutków w sferze przepisów prawa podatkowego. Opisując ww. mechanizm domagała się jedynie udzielania interpretacji, "czy w wypadku potwierdzenia, czy tak ustalony i ujawniony sposób działania jej kontrahentów uprawnia do stwierdzenia, że otrzymane przez nią dokumenty są fakturami w rozumienia VAT i czy w związku z tym prawidłowo dokonała odliczenia VAT oraz obniżyła podstawę opodatkowania CIT."
Zdaniem Spółki, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sugeruje, że gdyby opisała ww. zdarzenia jako możliwe do wystąpienia w przyszłości wówczas uzyskałby stanowisko merytoryczne albowiem szczegółowe ustalenie okoliczności opisanych zdarzeń nie wymagałoby przeprowadzenia postępowania podatkowego lub kontrolnego. Pomijając kwestię, że wskazanie zdarzeń lub mechanizmów, co do których podatnik we własnym zakresie ustala, że elementy stanu faktycznego już wystąpiły jako możliwe zdarzenia przyszłe, byłoby niecelowe, tj. nie miałoby sensu także w kontekście celu wprowadzenia możliwości uzyskania interpretacji i ochrony z niej wynikającej w wypadku zastosowania się do jej treści.
Spółka wskazała, że w sposób niewątpliwy opisała, że w ramach nawiązanej współpracy gospodarczej otrzymywała dokumenty, które, jak ustaliła, zostały wystawiane przez podmiot nieuprawniony - osobę podającą się za przedstawiciela rzeczywistego wykonawcy usługi i jednocześnie osobę nie związaną żadnym węzłem prawnym z tym wykonawcą, tj. nie będącą jego pracownikiem lub członkiem organu. Nadto każdorazowo za usługę tę płaciła i usługa ta została wykonana. Zatem zdarzenia gospodarcze ujęte w tak wystawionych fakturach są rzeczywiste.
Według Spółki, w kontekście powyższego brak jest podstaw do odmowy wydania interpretacji w żądanym zakresie. Po stwierdzeniu, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego przysługuje organom podatkowym jedynie w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165a zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, a te przesłanki - w jej ocenie - w przedmiotowej sprawie nie zaistniały, zacytowała fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 964/16.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Oceniając skargę wniesioną w niniejszej sprawie według powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Zakres przedmiotowy interpretacji określony został przez ustawodawcę w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiącym że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Zgodnie zaś z art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej.
Zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, stosowanym odpowiednio do postępowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postepowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W przypadku interpretacji indywidualnych, w pojęciu "jakichkolwiek innych przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, której istotą jest ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej). Taka sytuacja zachodzi także wówczas, gdy wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, gdyż wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. Tak właśnie stało się w rozpatrywanej sprawie.
Intencją Spółki było uzyskanie rozstrzygnięcia, czy ustalony w wyniku przeprowadzonego przez nią postępowania sprawdzającego sposób działania kontrahentów, w tym istniejące - w jej ocenie — niezgodności, dają Spółce, jako nabywcy, możliwość skorzystania z uprawnienia w zakresie odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych faktur oraz obniżenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych. Udzielenie odpowiedzi na pytanie skarżącej wymagałoby zatem oceny przedstawionego stanu faktycznego, a nie przepisów prawa. Wątpliwości Spółki nie dotyczyły rozumienia konkretnych przepisów prawa podatkowego, których zresztą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wskazano, lecz potwierdzenia przez organ interpretacyjny, że w przedstawionym stanie faktycznym Spółka mimo stwierdzonych po stronie kontrahenta nieprawidłowości zachowała prawdo do odliczenia podatku VAT oraz pomniejszenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.
Pytanie Spółki miało zatem na celu dokonanie przez organ interpretacyjny subsumpcji opisanego stanu faktycznego, a nie oceny przepisu prawa podatkowego, na co najlepiej wskazuje fakt, że we wniosku nie wskazano przepisów mających wszak być jego przedmiotem.
Organ słusznie zauważył, że udzielenie odpowiedzi na zadane we wniosku pytanie w zakresie skutków podatkowych związanych z wystawieniem faktur w imieniu firmy E przez osobę A niebędącą do tego upoważnioną, wymagałoby "weryfikacji" opisanych we wniosku zdarzeń gospodarczych pod kątem ich zgodności ze stanem rzeczywistym i obowiązującymi przepisami prawa, co nie jest możliwe w trakcie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej, lecz może nastąpić tylko w toku prowadzonego postępowania kontrolnego lub postępowania podatkowego, bądź czynności sprawdzających dokonanych przez uprawniony do tego organ podatkowy. Jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, organ interpretacyjny nie dysponuje odpowiednimi "narzędziami" umożliwiającymi potwierdzenie określonych zdarzeń gospodarczych, gdyż - na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej - przepisy działów IV, V i VI regulujących postępowanie dowodowe, nie mają zastosowania.
Znaczenie prawne indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego sprowadza się w głównej mierze do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej. Zatem należy stwierdzić, że wydając zaskarżone postanowienie organ zasadnie uznał, że odpowiedzi na postawione przez Spółkę pytania nie można dokonać w drodze interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.