Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. oddalił skargę L.D. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 czerwca 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.
W dniu 23 stycznia 2012 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej radcy prawnemu W.L. – ustanowionemu w ramach przyznanego jej prawa pomocy - odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (dowód: potwierdzenie odbioru, k.69).
W piśmie z dnia 20 lutego 2012 r. skarżąca zwróciła się do tut. Sądu z prośbą o wyznaczenie innego pełnomocnika w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku, gdyż z informacji przekazanych jej przez dotychczasowego pełnomocnika, działającego z urzędu, wynika, iż nie wniesie on tego środka zaskarżenia.
Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2012 r. (doręczonym skarżącej w dniu 29 lutego 2012 r.) Przewodniczący Wydziału poinformował, iż Sąd nie ma kompetencji do zmiany pełnomocnika i że skarżąca może zwrócić się o wyznaczenie innego pełnomocnika do Okręgowej Izby Radców Prawnych.
Pismem z dnia 3 marca 2012 r. skarżąca zwróciła się do Okręgowej Izby Radców Prawnych o wyznaczenie innego pełnomocnika celem wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku zapadłego w niniejszej sprawie.
Pismami z dnia 9 marca 2012 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika z urzędu skarżącej radcę prawnego J.J., jednocześnie zwalniając dotychczasowego pełnomocnika W.L. z obowiązku zastępowania skarżącej w niniejszej sprawie.
Wnioskiem z dnia 23 marca 2012 r. radca prawny J.J. zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując, że pismo wyznaczające go na pełnomocnika skarżącej doręczono mu 16 marca 2012 r., podczas gdy termin na wniesienie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 23 lutego 2012 r. Zaistniałe uchybienie terminowi nie jest zawinione ani przez skarżącą ani obecnego pełnomocnika, gdyż wynikło z przyczyn od nich niezależnych. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 14 grudnia 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny.
W świetle postanowień art. 87 oraz 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie rozważenia wymaga wystąpienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W nauce postępowania administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059).
Należy zaznaczyć, że w rozpoznawanej sprawie czynnością dokonaną z uchybieniem terminu jest wniesienie skargi kasacyjnej, dla której sporządzenia ustawodawca zastrzegł przymus adwokacko-radcowski.
Zatem skarżąca nie mogła skutecznie wnieść środka zaskarżenia, sporządzając go samodzielnie, a ustanowiony dla niej pełnomocnik z urzędu odmówił jego sporządzenia, do czego miał prawo. Uczynił to dopiero kolejny pełnomocnik wyznaczony dla skarżącej przez Okręgową Izbę Radców Prawnych.
W tych okolicznościach faktycznych w ocenie Sądu przyjąć należało, że skarżąca nie mogła z przyczyn od niej niezależnych dochować ustawowego trzydziestodniowego terminu na dokonanie czynności procesowej wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji nie można jej przypisać winy w uchybieniu tegoż terminu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.