Uzasadnienie
"A" sp.j. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 marca 2015 roku, w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2008 roku
Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2015 roku pełnomocnik Spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej.
Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi w dniu 23 czerwca 2015 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazanych w zarządzeniu z dnia 3 czerwca 2015 roku i pouczony o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca przedmiotowe zarządzenie została doręczona pełnomocnikowi w dniu 23 czerwca 2015 r. co wynika ze zwrotnego poświadczenie odbioru przesyłki (k. 16). Tym samym pełnomocnik skarżącej Spółki, nadając w dniu 1 lipca 2015 r. przesyłkę pocztową zawierającą dokumenty, do uzupełnia których został zobowiązany, nie dochował siedmiodniowego terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. Termin ten kończył bowiem swój bieg w dniu 30 czerwca 2015 r.
W związku z powyższym, skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie należało odrzucić o czym Sąd orzekł na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.