Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej [...] decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] nr [...], którą określono skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług kwotę różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy za kwiecień 2011 r.
Skargę na powyższą decyzję pełnomocnik skarżącej doradca podatkowy E. J. wniosła 20 czerwca 2014 r. r. (data stempla pocztowego) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu 25 czerwca 2014 r. (dowód: prezentata na skardze).
Wobec faktu, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku 26 czerwca 2014 r. wysłał mylnie złożoną skargę do Dyrektora Izby Skarbowej.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 20 maja 2014 r. (dowód: potwierdzenie odbioru – k. 18a akt podatkowych II instancji).
Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
W niniejszej sprawie ostatni dzień trzydziestodniowego terminu przewidzianego do wniesienia skargi upłynął z dniem 20 czerwca 2014 r. Tymczasem z dołączonej do akt sprawy koperty i znajdującego się na niej odcisku stempla pocztowego wynika, iż skarga została wprawdzie nadana w urzędzie pocztowym [...] 20 czerwca 2014 r., a więc w terminie otwartym do jej złożenia, ale bezpośrednio do WSA w Gdańsku, tj. bez zachowania trybu wnoszenia skargi.
Wprawdzie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami nie nakładają na sąd obowiązku niezwłocznego przekazania skargi wniesionej przez stronę bezpośrednio do sądu właściwemu organowi administracji, to jednak orzecznictwo zarówno Sądu Najwyższego (na tle podobnych procedurze sądowoadministracyjnej uregulowań odnośnie składania środków odwoławczych w postępowaniu cywilnym), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie opowiedziało się za takim właśnie stanowiskiem (por. wyroki NSA: z 3 grudnia 2007 r., I OSK 248/07, LEX nr 470146 i z 20 maja 2008 r., II FSK 426/07, LEX nr 489100; postanowienia NSA: z 30 stycznia 2008 r., II FSK 1724/06, LEX nr 453371; z 15 kwietnia 2008 r., II GSK 295/08, LEX nr 505331; z 29 maja 2008 r., I FSK 631/08, LEX nr 505351; z 26 czerwca 2008 r., I OZ 463/08, LEX nr 493793). Za takim stanowiskiem opowiedzieli się także przedstawiciele doktryny, twierdząc, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str. 103; Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 248).
W niniejszej sprawie Sąd przekazał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej 26 czerwca 2014 r., która wpłynęła do organu 1 lipca 2014 r. Tym samym uznać należało, że skarga została wniesiona dopiero 1 lipca 2014 r., a więc po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Końcowo warto wskazać także na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2336/10 (CBOS), który w pełni podzielił pogląd NSA wyrażony w postanowieniu z 18 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1352/07, (Lex nr 574446), w świetle którego w konstrukcji uruchamiania postępowania sądowoadministracyjnego przewidzianej przez art. 54 § 1 P.p.s.a. tylko wniesienie skargi za pośrednictwem organu automatycznie wszczyna postępowanie przed tym sądem. Wobec tego należy przyjąć, że jeżeli skarga została zaadresowana i skierowana bezpośrednio do sądu, nie zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne uruchamiane skargą, a przekazanie skargi pismem innemu podmiotowi np. organowi, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, nie następuje w ramach tej procedury już uruchomionej w sytuacji, gdy skarga zostaje wniesiona prawidłowo za pośrednictwem organu.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia