Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 stycznia 2008 r. G.Z., F.Z. oraz M.P. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 sierpnia 2003 r. w przedmiocie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości położonej w G. za 2003 r.
Z dołączonego do akt sprawy odpisu skróconego aktu zgonu wynika, że G.Z. zmarła w dniu 19 września 2005 r. Sąd Rejonowy w K. Wydział I Cywilny w odpowiedzi na pismo tut. Sądu wskazał, że spadek po zmarłej G.Z. nabyli: M.P., M.P. oraz M. P. Pismem procesowym z dnia 2 lutego 2010 r. skarżący F.Z. wniósł o umorzenie postępowania.
Odpowiednio pismami z dnia 22 lutego 2010 r. oraz z dnia 29 marca 2010 r. F.Z. i M.P. wycofali skargę.
Uczestnicy postępowania, wezwani do oświadczenia się, czy podtrzymują skargę, czy też ja cofają, nie nadesłali informacji potwierdzającej, że podtrzymują skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Wobec niewykonania zarządzenia Sądu z dnia 11 lutego 2010 r. przez spadkobierców zmarłej G.Z. uznać należy, że nie podtrzymują oni przedmiotowej skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne, ponieważ nie zmierza ono do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Będąc związany tym cofnięciem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a., umorzył postępowanie.