Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 26 lipca 2007 r. skarżący zwrócili się do Dyrektora Izby Skarbowej o doręczenie decyzji wydanych w dniu [...] po rozpatrzeniu odwołań od rozstrzygnięć Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczących określenia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2002–2004.
W odpowiedzi na powyższe Dyrektor Izby Skarbowej przesłał skarżącym kserokopie ww. decyzji wraz z pismem z dnia [...], w którym wskazał na ogólne zasady doręczeń pism przez organy podatkowe określone w przepisach Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przesyłka zawierająca decyzje ostateczne z powodu niemożności doręczenia w sposób określony w art. 148 lub 149 Ordynacji podatkowej była dwukrotnie awizowana (po raz pierwszy w dniu 11 czerwca 2007 r. i po raz drugi w dniu 19 czerwca 2007 r.), a następnie z uwagi na niepodjęcie jej w terminie przez adresata, została w dniu 26 czerwca 2007 r. odesłana do nadawcy. W takim stanie faktycznym organ odwoławczy uznał, iż w myśl art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej decyzje te zostały doręczone w dniu 25 czerwca 2007 r., a termin ich zaskarżenia do sądu upłynął z dniem 25 lipca 2007 r.
Skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na wyżej opisano pismo Dyrektora Izby Skarbowej, nazywając je postanowieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Skargę należało jako niedopuszczalną odrzucić.
Zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określony został w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. Obejmuje on między innymi rozpatrywanie skarg na decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.) oraz inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż podstawą prawną decyzji administracyjnej jest przepis prawa powierzający organowi administracji państwowej załatwienie sprawy w tej formie prawnej. Pisma niemające formy decyzji administracyjnych uznawano też za decyzje, ale jedynie wtedy, gdy pochodziły od organu administracji i jednocześnie w sposób władczy rozstrzygały o prawach lub obowiązkach prawnych osób w sprawie indywidualnej. Wskazać należy, iż pismo organu odwoławczego z dnia [...] nie kształtuje w sposób władczy indywidualnych praw lub obowiązków skarżących, stąd nie jest ani decyzją, ani wbrew twierdzeniom zawartym w skardze postanowieniem.
Sąd rozważył także, czy można zaskarżone pismo rozpatrzyć w kategorii, którą wskazano w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. – innych niż określone w § 2 pkt 1-3 tego przepisu aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd uznał, że skierowanie tych pism do skarżących nie wiązało się z wydaniem aktu ani podjęciem czynności, o których mowa powyżej. Pisma te miały charakter jedynie informacyjny i odnosiły się do przeprowadzonego postępowania, a konkretnie do kwestii doręczenia decyzji wydanych w tym postępowaniu, ale nie dotyczyły uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa przywołanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Z powyższych względów uznać należy, iż pismo skierowane do skarżących nie należy do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem nie jest dopuszczalna jego kontrola sądowoadministracyjna.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.