Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. w przedmiocie kosztów egzekucyjnych Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia P. P. – dalej jako "Skarżący", utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Z kopii zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący odebrał odpis postanowienia wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 8 kwietnia 2015 r. (karta 192 akt administracyjnych).
W dniu 30 kwietnia 2015 r. Skarżący złożył w urzędzie pocztowym skargę skierowaną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Przesyłka wpłynęła do tut. Sądu w dniu 7 maja 2015 r., natomiast w dniu 11 maja 2015 r. Sąd przekazał skargę według właściwości do Dyrektora Izby Skarbowej (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 9 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Jak podkreśla się w doktrynie zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) na adres właściwego organu administracji publicznej (por: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 248).
Podobne stanowisko zaprezentował m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w postanowieniu z dnia 20 października 2004 r. podniósł, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Nie ma więc znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożyli skargę w organie niewłaściwym (sądzie), gdyż decyduje data przekazania jej organowi właściwemu. Skoro nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona (sygn. akt IV SA/Gl 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116).
W niniejszej sprawie Skarżący, prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 kwietnia 2015 r. z pominięciem tego organu, bezpośrednio do tutejszego Sądu.
Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem badając terminowość wniesienia skargi, jak w opisanym przypadku, decydujące znaczenie ma nie data wniesienia skargi do Sądu, lecz data nadania skargi do organu, którego działanie lub bezczynność jest objęte skargą. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga została przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej w dniu 11 maja 2015 r.(karty 7 – 9 akt sądowych), zaś termin do złożenia skargi z zachowaniem 30 dniowego terminu do jej wniesienia upływał w dniu 8 maja 2015 r.
Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że skarga wniesiona została po upływie terminu. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd jest zobligowany odrzucić skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.