Uzasadnienie
A Spółka z o.o. z siedzibą w K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 lipca 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 kwietnia 2018 r. w części, w której uznano za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 września 2018 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji skarżącej (KRS), w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Odpis zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 11 października 2018 r. W dniu 19 października 2018 r. Spółka nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę zawierającą aktualny odpis z KRS r.
Postanowieniem z dnia 29 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Spółki stwierdzając, że wprawdzie w przedmiotowej sprawie istniały nieprawidłowości dotyczące drugiej próby doręczenia przesyłki zawierającej odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi, to jednak wobec kategorycznego brzmienia art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie zwanej "p.p.s.a."), Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi. Odpis postanowienia doręczono skarżącej w dniu 19 grudnia 2018 r.
Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 21 grudnia 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi wskazując, że nie może ponosić negatywnych skutków działania operatora. Wyjaśniła, że przesyłkę pocztową odebrała w dniu 12 października 2018 r., ponieważ zgodnie z adnotacjami doręczyciela pocztowego w tym dniu upływał termin do odbioru korespondencji. Tym samym bez swojej winy dokonała uzupełnienia braków formalnych skargi po upływie terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Z kolei przepis art. 87 powyższej ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zarządzenie wzywające do uzupełnienia braku formalnego skargi, wobec nieskutecznego doręczenia w siedzibie strony, złożono w dniu 27 września 2018 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącemu w skrzynce do doręczenia korespondencji. Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upłynął 11 października 2018 r.
Tymczasem, z uwagi na powtórne awizowanie przesyłki w dniu 5 października 2018 r., przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia, wydano stronie w dniu 12 października 2018 r. Brak formalny skargi skarżąca uzupełniła natomiast w dniu 19 października 2018 r.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16).
W ocenie Sądu bezzasadne wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, skutkujące w konsekwencji nieprawidłowym obliczeniem przez skarżącego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, nie może powodować negatywnych skutków dla strony.
Należy mieć na uwadze, że obowiązek obliczenia terminu, w którym może być wydana przesyłka należy do operatora pocztowego. Zgodnie bowiem z § 37 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r., poz. 545) – dalej zwanego "rozporządzeniem", przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru". Bieg terminu odbioru rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 33, § 34 ust. 1, § 35 ust. 1 oraz § 36 ust. 1, a dla przesyłek pocztowych, o których mowa w § 14 ust. 2 - od godziny następnej po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 34 ust. 1 (§ 37 ust. 3 rozporządzenia). Przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie odbioru jest zwracana nadawcy (§ 37 ust. 5 rozporządzenia).
Nie jest zatem obowiązkiem adresata przesyłki czynienie ustaleń odnośnie do daty pozostawienia w jego oddawczej skrzynce pocztowej pierwszego awiza i obliczanie od tej daty 14-dniowego terminu, o którym mowa wyżej (nie można przy tym wykluczyć sytuacji, że do adresata nie dotrze w ogóle pierwsze awizo). Dlatego niewywiązanie się przez operatora pocztowego z obowiązków określonych przepisami prawa, nie może rodzić negatywnych skutków po stronie adresata przesyłki. Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2016 r., II FSK 3496/13).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi bez własnej winy, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił o przywróceniu terminu.