Uzasadnienie
D.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług od I kwartału 2014 roku do IV kwartału 2015 roku.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2021 r., doręczonym skarżącemu w dniu 15 lipca 2021r. (k.
- 30) wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz podanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
W dniu 23 lipca 2021 r. skarżący uzupełnił braki formalne skargi. Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do dokonania tych czynności. Wskazał, że w ostatnim dniu terminu bardzo źle się poczuł, objawy prawdopodobnie były związane z panującą pandemią. Jego stan był na tyle zły, że stracił przytomność, po jej odzyskaniu tuż przed północą zrezygnował z ryzykownej jazdy do otwartego całodobowo urzędu pocztowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej "p.p.s.a.", jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi termin przywrócić (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 i art. 87 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu.
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających brak jego winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uprawdopodobnienie należy rozumieć jako obiektywny stan wiedzy, w świetle której istnienie danego faktu jest wysoce prawdopodobne. Uprawdopodobnienie polega na wykorzystaniu środków dowodowych w celu stworzenia większego lub mniejszego stopnia prawdopodobieństwa niedającego pewności lecz jedynie wiarygodność twierdzenia o danych faktach. Nie może ono jednak opierać się wyłącznie na twierdzeniach zainteresowanego, które powinny zostać uwiarygodnione za pomocą określonych środków dowodowych.
Do uprawdopodobnienia braku winy w dochowaniu terminu nie wystarczy zatem samo powołanie się na nadzwyczajne okoliczności, takie jak nagła choroba i utrata przytomności, jeśli takiemu stwierdzeniu nie towarzyszy przedstawienie dowodów, które pozwalają stwierdzić, że taki stan rzeczy miał miejsce. Tymczasem, poza złożeniem stosownego wniosku strona nie przedstawiła Sądowi żadnych dowodów, które mogłyby choćby uprawdopodobnić istnienie opisanej sytuacji zdrowotnej. Można założyć, że gdyby skarżący rzeczywiście doznał opisanych objawów, wśród których wystąpiła utrata przytomności, zgłosiłby się po pomoc lekarską, choćby następnego dnia, tym bardziej, że jak sam wskazuje, objawy były charakterystyczne dla zakażenia wirusem Sars-Cov2. Gdyby to uczynił, mógłby przedstawić zaświadczenie lekarskie potwierdzające opisane okoliczności. Brak jednak jakichkolwiek dowodów potwierdzających te okoliczności uniemożliwia uznanie, że zostały one uprawdopodobnione w stopniu umożliwiającym przywrócenie stornie terminu do dokonania czynności procesowej.
W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uznania, iż strona skarżąca bez swej winy uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.