Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 września 2020 r. wezwano Pełnomocnika J.Ż. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Postanowieniem z dnia 27 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił ww. skargę z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego.
Na powyższe postanowienie Pełnomocnik Skarżącej złożył zażalenie, w którym wskazał, że nie otrzymał awiza, pomimo tego że regularnie sprawdza swoją skrzynkę pocztową tym samym w niniejszej sprawie nie można zastosować fikcji doręczenia.
Odrębnym pismem złożono wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. We wniosku wskazano, że Strona bez swojej winy uchybiła terminowi do uiszczenia wpisu sądowego, albowiem nie poinformowano jej o awizowaniu przesyłki.
Przy piśmie z dnia 28 grudnia 2020 r. Strona nadesłała odpowiedź Poczty Polskiej na złożoną przez nią reklamację.
W odpowiedzi na pismo tut. Sądu, Poczta Polska S.A. w piśmie z dnia 30 grudnia 2020 r. udzieliła odwiedzi na reklamację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.
Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne przywrócenia terminu reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - zwana dalej "p.p.s.a."), a w szczególności art. 85-88 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Należy podkreślić, że przed przystąpieniem do badania okoliczności uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu sąd administracyjny jest zobowiązany uwzględnić dyspozycję art. 88 p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Przez "niedopuszczalny" wniosek o przywrócenie terminu należy rozumieć sytuację, gdy strona złoży wniosek w przypadku gdy nie uchybiła terminowi - a contrario z art. 86 § 1 ab initio (uchwała NSA z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, publ: ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz.40).
Jak zatem wynika z treści powyższych przepisów warunkiem dopuszczalności wniesienia wniosku o przywrócenie terminu jest fakt uchybienia terminowi do dokonania czynności.
W ocenie Sądu nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie nastąpiła fikcja doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. Stosownie do art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tj. do rąk adresata lub dorosłego domownika), pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy (§ 1), a zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4), tj. po upływie 14 dniowego terminu od pierwszego dnia złożenia pisma w placówce pocztowej.
Z treści art. 73 § 1 i § 4 p.p.s.a. wynika zatem, że doręczenie w trybie zastępczym uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia - awizo. Od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma.
Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem z tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do uiszczenia wpisu.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że w aktach sprawy znajdują się dwie odpowiedzi Poczty Polskiej S.A. na reklamacje, z których wynikają przeciwstawne wnioski: z pierwszej wynika, że kierowane do Pełnomocnika przesyłki były błędnie zaadresowane przez Sąd. Z uwagi na powyższe nie dostarczono mu zawiadomień o awizowaniu przesyłek. Z drugiej natomiast, że przesyła była dwukrotnie awizowana oraz że zawiadomienia pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.
Mając na uwadze wyżej wskazane rozbieżności, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie istnieją wątpliwości co rzeczywistego stanu faktycznego. W tej sytuacji nie można przyjąć, że nastąpiło prawidłowe doręczenie przesyłki.
Na marginesie należy tylko zauważyć, że ze pozostawionych w aktach sprawy kopert wynika, że zostały one prawidłowo opisane i widnieje na nich poprawny adres pełnomocnika. Niemniej jednak, skoro sporządzone odpowiedzi na reklamacje różnią się tak znacząco, to wobec wyjaśnień Pełnomocnika należało uznać, że wystąpiły nieprawidłowości przy doręczeniu korespondencji. Z uwagi na powyższe nie można przyjąć, że doszło do doręczenia wezwania.
Nie doszło zatem w niniejszej sprawie do uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, a zatem wniosek Skarżącej o przywrócenie terminu jest niedopuszczalny.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu ww. wniosku.
Odnosząc się do złożonego przez Stronę zażalenia należy zauważyć, że zgodnie art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
Taki charakter miało zażalenie Skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 27 października 2020 r. odrzucające skargę. Należy bowiem zgodzić się z Pełnomocnikiem, że doręczenie wezwania nie było skuteczne.
W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie w całości.