Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a." odrzucił skargę A.Ż.(poprzednie nazwisko G.) – dalej jako "Skarżąca" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2014 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, albowiem Skarżąca, pomimo wezwania, w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi oraz nie uiściła wpisu od skargi.
Odpis postanowienia z uzasadnieniem oraz pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka odwoławczego wysłano Skarżącej za pośrednictwem poczty w dniu 25 września 2014 r.
Wobec niepodjęcia korespondencji w terminie, Sąd zarządzeniem z dnia 20 października 2014 r. uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 13 października 2014 r.
Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Skarżąca złożyła drogą elektroniczną za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej ePUAP wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Zarządzeniem z dnia 24 lutego 2015 r. Przewodniczący Wydziału wezwał Skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu poprzez podpisanie wniosku, nadesłanie jego odpisu, nadesłanie czytelnego zaświadczenia lekarskiego, nadesłanie podpisanej skargi z dnia 20 czerwca 2014 r. wraz z odpisem oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych.
W zakreślonym terminie Skarżąca uzupełniła braki formalne wniosku oraz braki formalne złożonej skargi, a także uiściła należny wpis od skargi.
Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wskazując na treść art. 86 i 87 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi.
Sąd nie kwestionował stanu zdrowia Skarżącej, jednakże zwrócił uwagę na fakt, że Skarżąca w żaden sposób nie wykazała braku winy w niezachowaniu terminu oraz nie uzasadniła wniosku o jego przywrócenie. W szczególności Skarżąca nie wykazała, czy w okresie, kiedy miało miejsce uchybienie terminu bezpośrednio powodem tego uchybienia były problemy zdrowotne wskazane w przedłożonym zaświadczeniu lekarskim, czy pozostawała na zwolnieniu lekarskim, a także nie wykazała, czy w tym czasie mogła posłużyć się inną osobą.
W ustawowym terminie Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r. Jednocześnie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2015 r. Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oraz przesłał Skarżącej formularz PPF.
Wobec niepodjęcia przesyłek pocztowych, Sąd przesłał korespondencję ponownie na inny wskazany przez Skarżącą adres do korespondencji.
Pismem z dnia 28 września 2015 r. Skarżąca uzupełniła zażalenie na postanowienie z dnia 14 kwietnia 2015 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że zły stan zdrowia uniemożliwił uzupełnienie w terminie braków formalnych skargi. Skarżąca wyjaśniła, że cierpiała na zaburzenia depresyjno – lękowe i związane z tym problemy z pamięcią. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z zagrożoną ciążą i nie miała możliwości posłużenia się inną osobą. Skarżąca nie odebrała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem nie wiedziała o oczekującej korespondencji, a stan zdrowia uniemożliwiał udanie się do placówki pocztowej. Do pisma Skarżąca dołączyła zaświadczenie lekarskie.
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał Skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Pismem procesowym z dnia 29 lutego 2016 r. ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu uzupełnił złożone zażalenie. W ocenie pełnomocnika prawdopodobnym jest, że z uwagi na stan zdrowia Skarżąca nie mogła podjąć właściwych działań w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na postawie art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo.
Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia.
W świetle poczynionych w tej sprawie ustaleń Sąd stwierdził, że zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Bowiem jak wynika ze złożonego wraz z zażaleniem zaświadczenia lekarskiego Skarżąca leczy się od 2004 r., aktualnie objawy nasiliły się. Skarżąca jest w wysokiej ciąży, przed rozwiązaniem. W aktualnym stanie psychicznym nie jest zdolna do uczestniczenia w postępowaniu skarbowym przez około 3 miesiące.
Mając na uwadze stan zdrowia Skarżącej Sąd uznał, że Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu w trybie autokontroli, o której mowa w art. 195 § 2 p.p.s.a.
Ponadto Sąd uwzględnił, że z treści art. 86 § 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do brzmienia przepisu art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie Skarżąca w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wystąpiła z wnioskiem o jego przywrócenie i jednocześnie dopełniła czynności, dla której zakreślony był termin, tj. wniosła podpisaną skargę z dnia 20 czerwca 2014 r. wraz z odpisem oraz uiściła wpis sądowy od skargi w kwocie 100 złotych.
Jednocześnie Skarżąca uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom Skarżącej, że zły stan zdrowia uniemożliwił jej podjęcie stosownych czynności w terminie, co potwierdza treść przedłożonych zaświadczeń lekarskich oraz wyjaśnienia pełnomocnika z urzędu, zawarte w piśmie procesowym z dnia 29 lutego 2016 r.
W ocenie Sądu przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności świadczą o braku winy w uchybieniu terminu, a zatem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia. W punkcie 2 postanowienia Sąd orzekł na mocy art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a.